Vanmiddag overviel plotseling een heel sterk gevoel van geluk me, ik zat zomaar wat te surfen toen er email binnenkwam. Een reactie van een Duitse kunstenares aan wie ik had gevraagd of ik kunst van haar zou mogen plaatsen op mijn website. Haar reactie maakte me blij, ik bekeek de kunstwerken nog eens en plotseling realiseerde ik me hoe bevoorrecht ik ben dat ik kan genieten van die hele kleine dingen. Ik ging compleet op in de mail, haar reactie, de complimenten en bekeek een tijdlang de verschillende werken op haar site. Ondertussen ging leven om mij heen gewoon door, ik kon wel proberen mijn gevoel met iemand te delen maar dit zijn van die momenten die voor jou als persoon een waarde hebben maar een ander niets zeggen. Ik kan compleet opgaan in die kleine momentjes, het klinkt zo cliche maar de zon die 's morgens naar binnen schijnt terwijl ik met een mok dampende koffie vanachter mijn pc naar buiten kijk, een wandeling met mijn hond door de vrieskou 's avonds laat om vervolens een enorm hete douche te nemen en in trainingsbroek en dikke trui op de bank te kruipen. Op zulke momenten is de wereld van mij, nee eigenlijk zeg ik het verkeerd. Op zulke momenten voel ik mij intens verbonden met alles om mij heen. Zelfs in de rumoerige tijd waarin we momenteel leven en met alles dat er de afgelopen dagen/weken is gebeurd. Waarmee ik niet wil zeggen dat het me niet raakt, integendeel zelfs. Maar ik word er steeds beter in om los te laten, terug te keren in mijzelf, dichtbij mijzelf en gewoon te zijn. Genieten van alles dat er is, van wat ik voel, om mij heen zie, wat ik ruik. Van eten, van naar bed gaan, van wakker worden. Elk moment heeft zijn eigen kenmerk en waarde. Wanneer de dag bijna om is en ik besluit dat het tijd wordt om naar bed te gaan (als ik dat niet rationeel beslis voor mezelf dan kan ik doorgaan tot de volgende ochtend) en ik even bij mijn kinderen kijk die in een diepe slaap zijn, of soms slaperig uit bed komen om met zo'n vertederend slaperige stem mij te vertellen wat er zo leuk is aan morgen of gewoon alleen maar om me welterusten te wensen, om vervolgens in bed te kruipen en te verdwijnen in de rust van de nacht. De ene keer lekker weggekropen in de warme armen van mijn partner of met de wetenschap dat hij iets later naar bed komt en ik dwars in bed kan liggen.
Of wanneer de wekker afloopt en ik eerst moeite heb met wakker worden, vervolgens me toch uit bed weet te slepen, ga douchen, beneden kom, waar meestal al een klein mannetje voor de tv zit en mij een goedemorgen wenst, koffie zet, ontbijt maak, het gemopper en ochtendhumeuren van mijn dochter over me heen laat komen, zorg dat ze aangekleed zijn, nog een tweede kop koffie drink, meestal heb ik dan ook al een aantal mails weggewerkt waarna we op de fiets stappen en naar school rijden. Het fietsen dat me soms nog wel zwaar valt (na een revalidatie vorige winter zijn er nog altijd van die dingen die ik rustig aan moet opbouwen zo ook fietsen dus), ondanks de pijn toch kunnen genieten van dat bijzondere gevoel dat de hele dag nog voor je ligt. Op school alle tijd hebben om te luisteren en zien waar de kinderen mee bezig zijn, daarna in alle rust terugfietsen. Meestal geeft mijn lichaam dan al aan, stop..maar ondanks dat kan ik toch genieten van de rust en realiseer ik me dat ik geaccepteerd heb dat deze manier van mijn leven inrichten voor mij goed is. Thuiskomen en datgene kunnen doen waar ik op dat moment zin in heb. Het klinkt heel mooi en ik weet dat vooral de mensen die werken en een druk leven leiden daar wel eens enigzins jaloers naar kunnen kijken. Wat ze niet zien is het verhaal erachter. Het leren accepteren dat een part time baan/carriere niet haalbaar is, officieel ik geen handicap heb en dus ook van geen enkele regeling gebruik kan maken. Alle dagen de tijd aan jezelf hebben kan zowel een luxe als een last zijn, ik ben nu op dat punt gekomen waarop ik het als een luxe zie en volop geniet van de mogelijkheden die het me geeft.

Het heeft zelfs gezorgd voor nieuwe kansen en mogelijkheden, waarbij ik merk dat ik uitsluitend kies voor die dingen die passen binnen de door mij zo bewust gekozen manier van leven. Wat betekent dat mijn leven wel gebonden is aan een bepaalde regelmaat, mijn lichaam heeft een aantal vaste rustpunten per dag nodig. Ik heb de ruimte nu om mijn dagen en week zo in te delen dat dit ook haalbaar is, wat het nog niet altijd gemakkelijk maakt maar ik merk dat het wel vruchten afwerpt. Ik hou meer energie over, er gaat minder energie zitten in de balans vinden, zowel letterlijk/fysiek als emotioneel. Ik raak minder energie kwijt aan mezelf door de dag heen slepen en dat geeft dus rust, en ruimte om te genieten,volop en intens, van elk klein moment.

MisTique
8 november 2004