Soms zijn er van die onverwachte momenten waarin je een spiegel wordt voorgehouden. Ik ben er nog niet helemaal uit of ik wel zo gelukkig ben met het beeld dat de spiegel voorspiegelt.

Natuurlijk weet ik wel dat ik de afgelopen dagen (weken ook wel) me goed heb weten te verstoppen door me volledig te storten op mijn sites. Er is altijd wel iets te doen en dat is het beste excuus dat je kunt gebruiken wanneer je je voor jezelf wilt kunnen verstoppen. Vroeg of laat kom je jezelf wel weer tegen. Vandaag was zo'n moment dus.

Ik kan zo weg weglopen van mezelf als ik wil maar altijd weer beland ik op het beginpunt. Het punt waar de verwarring en onzekerheid begon.
Zoveel twijfels aan mezelf. Er spookt van alles door mijn hoofd wat ooit tegen me is gezegd. Ik ben geen echte sub. So what...dat ben je toch alleen maar in de belevingswereld van die persoon die je beoordeelt aan de hand van zijn eigen persoonlijk gegeven definitie van onderdanigheid.
Mijn sterke kant weet op dit soort momenten altijd perfect mijn twijfels in de kiem te smoren met soms cynische en sarcastische opmerkingen.
Want het heeft me toch geraakt dat het werd gezegd. Niet een keer, maar meerdere keren. Niet door een persoon maar door meerdere personen. Dan zou je toch mogen concluderen dat er een kern van waarheid in zit.
Nergens in mijn persoontje heb ik me ooit aangevallen of gekwetst voelt door die conclusies van anderen, maar wel in mijn sub-zijn. Diep van binnen is zij ervan overtuigd dat ze 'niet genoeg'sub is. Het maakt haar verdrietig. Zij is deel van mij dus met vlagen maakt het mij verdrietig. Al kan ik het nog zo goed relativeren, ben ik nog zo goed in staat alles in juiste verhoudingen te zien...ondanks dat is er toch dat stukje verdriet.

Weten ook dat ik in sommige dingen keihard tegen mijn grenzen aanloop. Die grenzen zijn niet zomaar even opzij geschoven. Er zijn jaren voor nodig geweest om die defensie op te bouwen, er was te weinig vertrouwen voor iets anders. Nu is dat vertrouwen er wel. Ik weet bij hem voel ik me veilig. Gevoelsmatig zou ik willen benadrukken dat 'hem'hierin een enorme waarde heeft, maar iets in me vertikt het om dat met een hoofdletter aan te geven. Dat is alleen mijzelf toebehouden in mijn eigen naam. Dubbel...omdat ik nou eenmaal dubbel eigenzinnig ben
Telkens weer die sterke kant in me die het wil overnemen, die het gesprek (of dit stukje zo je wilt) wil regisseren.

Ik las vanmiddag iets moois, iets herkenbaars. Die strijd tussen hoofd en gevoel.In mijn gevoel zou ik me willen overgeven aan mijn gevoel. Aan de behoefte me volledig over te geven, alle strijden in mijn hoofd loslaten. Niet meer nadenken, gewoon zijn. Samensmelten met het voelen.

Helaas is daar geen ruimte voor nu, gelukkig kan ik vertrouwen op mijn sterke kant, die altijd de touwtjes in handen houdt.