Voortbordurend op mijn gedicht ‘Rust’ …..de rust die ik voel is nieuw voor me. Natuurlijk ken ik rust in vele facetten, maar deze vorm van rust is onbekend. Het is een niet-zoeken.

Niet zoeken naar manieren om invulling te geven, aan de relatie, aan de bdsm.

We praten, ja we praten heel erg veel. Over wat we voelen, we praten over onze visies ten aanzien van bdsm die aan het veranderen zijn. Of nee, eigenlijk is veranderen niet de goede omschrijving, ze komen sterker naar voren, met meer eigen identiteit. We praten over onze ervaringen, over de reizen die we gemaakt hebben, de omwegen soms die we gevolgd hebben om te komen waar we nu staan. Dat was een zoektocht, als ik naar mezelf kijk dan ben ik jaren aan het dwalen geweest. Niet bewust zoekend maar wel steeds wetend….dat waar ik was, wat ik deelde, niet was wat aansloot op mijn gevoel. Nu weet ik dat mijn gevoel klopte, ik had nog een aantal inzichten te verwerven.

Natuurlijk ben ik daarin niet uitgeleerd ;-) dat proces is nog steeds gaande. Maar het inzicht dat er nu is helpt me om te begrijpen waar in het verleden dingen mis gingen, waarom ze misgingen. Het helpt me ook om te zien dat in mijn gevoel ik goed zat, ik was alleen te onzeker en werd miskend daarin. Intussen ben ik daarin sterker geworden, als mijn gevoel zo duidelijk telkens weer naar voren komt om me iets te laten zien, dan is dat niet voor niets.

Nu ben ik op een punt aangekomen waar ik dat gevoel kan volgen, in plaats van haar te verdedigen, of concessies te doen omdat een ander vind dat ze niet klopt.

Bij dat gevoel sluit het niet zoeken aan, niet denken over manieren om de relatie in te vullen, niet denken over manieren om samen te genieten. We hoeven er niet over te denken, we laten het komen zoals het komt en het leidt ons telkens naar bijzondere belevingen. Er wordt zelden op voorhand iets afgesproken, behalve dan dat we overeenkomen dat een warme kamer wel zo prettig is ;-))

Maar er wordt niet gesproken over wat we prettig zouden vinden, we laten ons in het moment zelf leiden door wat onze gevoelens zeggen. Dat resulteert de ene keer in een wisselwerking tussen de masochist en de sadist, een andere keer tussen twee tedere kanten, dan weer een plagen en uitdagen over en weer. Vaak is het een combinatie van deze. Is er dan geen Dom of sub? Ja die zijn er ook, maar ze zijn niet prominent aanwezig. Ze voelen niet de behoefte om op de voorgrond te staan, soms eventjes laten ze zichzelf zien maar de invulling van onze spelmomenten ligt in diverse andere dingen. Spontaniteit is daarin de kern, we volgen onze impulsen en staan daarin op eenzelfde lijn. Dus hoeft er niet te worden gezocht, hoeft er niet te worden gepraat. Zelfs onze gesprekken over grenzen waren kort, er zijn een aantal grenzen die voor mij grens zijn. Ze vormen geen beperking, ze geven wel aan dat mochten we het terrein daar gaan bewandelen dat ons niet brengt bij prettige gevoelens. En waarom zou je dan die grens gaan opzoeken, met die wetenschap in je achterhoofd? Ik krijg steeds vaker het gevoel dat de jacht naar grenzen voortkomt uit onrust, het niet kunnen komen bij de rust van het moment zelf, van het ervaren zelf. Het ervaren wordt gestuurd door het rationeel invullen, vooraf wordt gepraat en nagedacht, scenario’s bedacht, verwachtingen groeien, en in het moment zelf is de kans dan groot dat al die elementen niet in balans zijn of komen.

Er is me vaak gezegd dat ik het te veel aan het romantiseren was, wanneer ik op mijn eigenwijze manier aangaf dat het niet klopte met mijn gevoel. Ik zou teveel idealiseren, is wat we nu delen dan een te geromantiseerd en idealistisch plaatje? Niet in mijn beleving, het is mooi, puur en los van rationeel sturen. Want zelfs al proberen we om op voorhand een bepaalde invulling neer te leggen, we komen er nooit. Onze impulsen leiden ons ergens anders heen en we voelen ons goed bij het volgen van die impulsen. Want zij zijn het pure en diepe in ons zelf. Het vraagt om een veilige omgeving en een immens vertrouwen in elkaar om zo jezelf te laten zien, om van daaruit te delen, te beleven. Het maakt dat iedere beleving anders is, het is niet te voorspellen welke richting het opgaat. Het is niet te voorspellen wat er in zo’n moment gebeurt, welke stukjes van ons aanwezig zullen zijn. De enige voorspelling die ik durf te maken, omdat ik weet dat die ook echt iedere keer uitkomt, is dat het ons iedere keer opnieuw weet te verrassen. We verrassen onszelf, we verrassen de ander, zien delen van onszelf die zich tonen op manieren die nieuw zijn. We komen, nog steeds, dichter bij ons zelf. Het gaat verder dan een raken van de kern, het is het leven vanuit die kern. Beleven vanuit die kern, samenkomen in die kern. De kern in mij, de kern in jou, de kern in ons.