Volgens mij is het één van mijn veel gebruikte uitspraken 'het is een vreemde gewaarwording', helaas ik ben vandaag niet zo creatief in mijn woordgebruik en ja...het is een vreemde gewaarwording dus waarom dat proberen op een andere manier te omschrijven.
Ik zit midden in bdsm, druk met het beheer van het forum, veel nieuwe leden, veel mails die geschreven worden, vraagstukken op het forum waar ik op wil reageren kortom veel organisatorische zaken en dan wel gerelateerd aan bdsm. Daarnaast ben ik met vlagen actief op het spankingforum, heb ik voor het eerst in maanden weer eens verhalen geschreven, ik chat af en toe op een bdsm chatbox en toch... toch heb ik het gevoel dat bdsm aan de horizon staat.

Ik kan de herkenning in mezelf niet vinden, ik kan het voelen en ervaren in mijzelf niet aanraken. Laat staan dat mijn partner dat kan. Wat ik wel ervaar is een groot stuk cynisme en verbittering, iets dat niet echt bij me past. Ik voel me een buitenlander in een land waarvan ik de cultuur heb bestudeerd en van binnen en van buiten ken maar waar ik mijn weg niet in kan vinden. Ik kan alle emigranten advies geven en vertellen wat te doen om zichzelf thuis te voelen maar ik kan het niet toepasbaar maken voor mijzelf. Dus geniet ik maar van de bijzondere zonsondergangen die de horizon kleuren en hoop ik bij de zonsopgang dat ik vandaag een stukje dichterbij kom.