In onze gesprekken passeren soms de negatieve ervaringen die ik meegemaakt heb die hun erfenis hebben achtergelaten. Nu is het niet zo dat ik alles tot in details vertel, meestal hou ik het op omschrijven van de situatie en is dat voldoende. Soms zijn er ook ervaringen waar ik heel weinig over vertel, ik weet dat het een averechtse werking kan hebben en het is soms moeilijk om de juiste middenweg te vinden.

Te weinig vertellen of juist die extra gevoelige zaken, en daarbij horende grenzen niet duidelijk omschrijven, is niet goed. Het geeft de ander te weinig ruimte om rekening te houden met oud zeer en grenzen die daaraan gekoppeld zijn.

Teveel ingaan op de details kan echter beperken, kan een stuk spontaniteit weghalen.

Terwijl soms een ervaring die zich afspeelt in bijvoorbeeld een ruimte waar eerder een negatieve ervaring plaats vond helend kan werken. Ik ben blij dat ik in het vertellen luister naar mijn gevoel, ik vraag me niet meer af waarom ik in het één wel de details vertel en in het ander niet. Juist omdat ik het zo doe geeft het ruimte aan belevingen die een helende werking hebben. En het mooie daarin is dat we ze geen van beide opzoeken, er wordt niet gedacht…nu gaan we dit of dat doen want daarmee kunnen we misschien de negatieve emoties en impact weghalen die gekoppeld zijn aan eerdere ervaring. De niet bewust gezochte, spontane belevingen hebben een bijzondere kracht en juist in dat spontane is ruimte voor die krachten.

Dit weekend kwamen we elkaar halverwege de trap tegen, ik kwam van boven en ging naar beneden. Na een twijfel bij beide om de ander eerst te laten gaan besloten we gelijktijdig om door te lopen en dus kwamen we elkaar halverwege tegen. De trap is maar smal, we vonden elkaar in een kus. Er was meer in die kus, een verlangen, een hartstocht. Het was zo heftig dat er niets getriggerd werd van een negatieve ervaring, op diezelfde trap. Heel even flitste het door mijn hoofd, zag ik de overeenkomsten. Op datzelfde moment deed Wanderer iets dat ook in de negatieve ervaring was gebeurd, dit keer had het een compleet andere lading en ik voelde de pijn en angst die als herinnering in mijn ‘systeem' zat opgeslagen wegdrijven. Ik denk dat er zelfs een glimlach op mijn gezicht verscheen. De herinnering was vervaagd en er was een nieuwe, mooie, herinnering voor in de plaats gekomen.

Wanneer ik nu de trap af kom is er niet meer alleen maar de herinnering aan angst en pijn om wat er met me werd gedaan, de herinnering aan de gebeurtenis zal niet weg gaan maar de pijn is wel verdwenen en er is een herinnering bijgekomen die me vult met het mooie van het delen en helen dat ik op dat ene moment op de trap zo bewust heb waargenomen in mijzelf.