Naar aanleiding van een chat ging ik nadenken….zijn grenzen handig? Of zijn ze een beperking? Worden ze vaak zo beschouwd door Dominanten? Moet je als sub maar openstaan om je grenzen te verleggen? Ben je niet sub genoeg als je stellig je grenzen aangeeft en erbij vertelt dat deze niet onderhandelbaar zijn? Is water bij de wijn doen wel goed?

Ik heb niet de illusie dat ik op al die vragen de antwoorden weet.
Wat ik wel weet….

Ja ik heb grenzen, en ja ik ben best wel stellig in die grenzen. Ik geef ze niet aan als uitnodiging om die deur (ooit) te openen, ik geef ze aan als grens waarmee een gebied wordt afgebakend. En ondanks dat ik dat doe durf ik te stellen dat we ons beleven als grenzeloos ervaren.
Wat maakt dan het verschil? Is het een moeten om met die grenzen bezig te zijn?
Voor mij niet, voor mijn partner evenmin.
En wat als zijn wens nou een grens van mij is, zijn we dan elkaar ontgroeid? Moeten we dan water bij de wijn doen?
Voor mij is het, dan, heel erg zwart wit. Die grens is er, die wens is er ook, beide kunnen we respecteren maar mijn grenzen wegen voor mij wel net een tikkeltje zwaarder. Betekent dat dan dat ik zijn wens niet respecteer? Jawel, maar ik heb een verantwoording naar mijzelf toe die ik nogal serieus neem. Ik doe geen consessies als het gaat om mijn grenzen, ik weet dat ik veel, heel veel, te geven heb. Als het feit dat ik die grenzen nu niet wil verleggen zwaarder weegt dan wat ik geef, dan heeft wat ik geef kennelijk minder waarde. Nu weet ik dat mijn partner het zo niet beleeft, voor hem draait het (net als voor mij) om het ervaren. Het zijn in dat ene moment. Dat moment dat van tijd tot tijd kan verschillen, waar de grenzen per keer anders kunnen zijn en die geen enkele keer aanleiding geven om die grenzen te verleggen omdat wat er te ervaren valt in dat moment zo bijzonder is.
Soms is uitdiepen van de ervaring op zich een kunst, het rennen naar grenzen zie ik niet als bijzonder. Het verleggen van grenzen daarentegen beschouw ik wel als een mooi proces, mits het maar met wederzijds instemmen is. En zolang het niet met instemmen van mijn kant is wordt het geen mooi proces en dus….is het een grens.
Want ik wil alleen nog maar ervaren binnen het mooie, al het andere heb ik al meegemaakt en ik zie het nut er niet van in. Ik zie het nut niet in verleggen van grenzen als wat je beleeft zo mooi is.
Natuurlijk, er zullen ongetwijfeld momenten komen dat er wel grenzen benaderd worden, maar het is geen wet van meden en perzen. Het beleven draait voor mij niet om het opzoeken van de grenzen, ik heb een aversie ontwikkeld tegen dominanten die menen dat grenzen verlegd moeten worden. Grenzen zijn in mijn ogen een afbakening die iets zeggen over het veld waarbinnen je je kunt begeven, waarom zou je dat veld groter maken zonder eerst te ervaren hoe het voelt om dat terrein te verkennen, zonder eerst te genieten van die ontdekkingstocht en dan zul je vanzelf bij de afbakening uitkomen. Voor mij is dát pas het moment waarop je samen gaat praten over het wel of niet verleggen van die afbakeningen.