Een herinnering, een vage herinnering zelfs, daar heeft het nog het meest van weg. Ik ervaar het gemis niet eens meer, niet bewust. De scherpe randjes zijn verdwenen, mijn lichaam reageert niet meer op prikkels waar het eerst wel op reageerde. Ik schrijf, lees en praat over bdsm maar ik put uit de opgedane ervaringen en de dingen die ik me herinner. Mijn gevoel mengt zich er niet meer in. Die is vroegtijdig op vakantie gegaan.

Het geeft een andere kijk op dingen, vandaag vroeg ik me zelfs af waarom ik dit weblog nog aanhield. Want het schrijven gaat niet meer uit gevoel, het is vaker een gevoel van...'ik moet mijn weblog weer eens bijwerken'. Toch sluimert het wel maar ik kan mezelf niet toestaan om in dat gevoel te duiken, daar ligt denk ik de essentie. Dat mijn lichaam anders reageert irriteert me, het maakt de afstand tussen jou en mij nog groter. Want daar waar ik eerst dichtbij je kon zijn vanuit de fysieke beleving, duw ik je daarin nu weg. Ik kan het niet, het voelt niet goed, en dat was toch waar ik altijd naar luisterde? Want intimiteit beleven, of het nu wel of geen bdsm is, kan alleen als het goed voelt.
Maar hoe verklaar je dan dat het ineens niet meer goed voelt, terwijl de inzet en bedoeling van de ander goed is? Dat valt niet te verklaren, het is ook niet uit te leggen.
Ik zie de pijn in je ogen wanneer ik in een reflex mijn armen kruis, mijn houding toont afweer en van binnen voel ik een heftige pijn. Wil ik dat je het dan doorbreekt? Nee niet op die manier, dat maakt me boos en wakkert een nog grotere afstand in me aan.

Terwijl ik juist wil doorbreken, ik wil de afstand tussen ons verkleinen maar niet alles in mij is het daarmee eens, of is daaraan toe. Er is teveel gebeurd, er speelt teveel. Vertrouwen is voor een groot deel weg en dat 'praat' je niet zomaar terug. Rust is iets dat ik nergens meer in kan vinden en juist daar verlang ik zo naar.

Ik beweeg, praat, schrijf, reageer maar het komt voort uit weten wat er van me verwacht wordt, automatisch handelen, gevoel is uitgeschakeld, het denken vaak ook. Ik heb niet het gevoel dat ik dichter bij mezelf kom, dat de oplossing dichterbij komt, dat jij en ik elkaar weer vinden. We leven met elkaar, maar we leven niet verweven met elkaar zoals eerst. Met mijn boosheid kan ik nergens naartoe, het is zinloos verwijten bij jou neer te leggen. Het verandert niets en ook jij kunt niet veranderen wat er is gebeurd. Wel heb je een groot aandeel in wat er staat te gebeuren, het maakt me onzeker en dat gevoel is zo heftig dat ik soms letterlijk sta te wankelen omdat de basis niet sterk en stabiel is, ik daarbij de basis in mezelf dreig kwijt te raken. Dus zweef ik maar, zie ik dagen voorbij gaan, weken, maanden. Ik vertel mezelf dat het komt, dat moment waarop ik niet meer wankel, dat moment waarop ik voel dat er weer basis is. Basis in mijzelf.

Een sterke, nieuwe, basis in onze relatie is iets waar ik teveel over twijfel, misschien durf ik daar niet op te rekenen. Ben ik al zoveel vertrouwen kwijt geraakt dat het me heeft lamgeslagen, zoveel energie kwijt geraakt dat er nu net voldoende is om mezelf staande te houden. Steeds heb ik jou gesteund, vol optimisme energie in ons gestoken. Ons leven, het gezinsleven, de relatie en de D's. Nu staat alles op losse schroeven, in mijn gevoel, ik weet....jij ervaart het anders. Jij ziet niet wat ik voel, je ervaart niet wat ik ervaar. Dat kan ook niet, je bent daarvoor teveel met jezelf bezig, geweest en nog bezig. Dat geeft niet, alleen zul je het grotendeels zonder mij moeten doen. Ik kan je hierin niet helpen, ik kan je steunen tot op zekere hoogte, ik kan afwachten en hopen dat jij de basis in jezelf terug vindt en misschien daarna kan bouwen aan een basis tussen ons. En tot die tijd balanceer ik tussen moeilijke en minder moeilijke momenten, tussen dagen vol gemis en eenzaamheid en dagen zonder gevoel. Zelfbescherming, want zou ik me niet afsluiten dan zou ik dit waarschijnlijk niet volhouden. Dan kon ik alleen nog maar voor mijzelf kiezen en zeggen...dit is de grens.

Voor iemand die duidelijk haar grenzen aangeeft en niet zomaar een grens verlegt, laat staan eroverheen gaat, heb ik de afgelopen jaren talloze keren de grens verlegd. Nu is er niets meer om te verleggen. De grens werd verlegd uit liefde, uit zelfbehoud trek ik nu een hele duidelijke grens en hoop dat jij inziet dat als ik dat niet doe ik mezelf verlies.