Op mijn forum wilde ik iets schrijven, dus begon ik gister zoals altijd....blanco. Geen echt omlijnd idee wat ik wilde gaan schrijven. Een gevoel, een richting, dat wel. Toen ik klaar was met schrijven twijfelde ik of ik het zou plaatsen, het is enorm persoonlijk en daarmee ook intiem. Toch wilde ik het delen met de leden, en vandaag heb ik er over nagedachten ik denk dat het ook een toegevoegde waarde kan hebben voor de bezoekers hier. Het is een lange tekst, ik geef het toe ;-)

Iets dat me de laatste tijd toch blijft verbazen is de invulling en de beleving van bdsm zoals ik die nu ervaar. Het lijkt soms enorm af te wijken van de belevingen die ik om mij heen zie, het wijkt ook sterk af van relaties die ik hiervoor heb gehad. Dat waren zowel korte spelrelaties als langdurige volledige relaties. In de eerste volledige relatie ontdekten we al vrij snel dat in bdsm we geen connectie hadden, voor mijn toenmalige partner was dat reden om mij te stimuleren en steunen contact te leggen met een andere Dominant. Dat was niet mijn sterkste kant en eigenlijk ook niet wat ik wilde, want mijn voorkeur had een volledige en monogame relatie, echter ik hield ook heel veel van hem en wilde niet om die reden al het mooie dat we deelden kwijt raken. Dus ging ik, met steun van mijn partner, op zoek naar een Dominant. Eigenlijk is daar de zoektocht begonnen, ik had contact met verschillende Dominanten, met sommigen klikte het, met anderen botste het. Om eerlijk te zijn….het botste vaak. Ik had een gevoel en gedachte over hoe ik bdsm wilde beleven en verbaal was ik best in staat om dat toe te lichten, menig Dominant trok daarop de conclusie dat ik een ‘sterke’ vrouw was die overmeesterd en overwonnen wilde worden. Die contacten kwamen vanzelfsprekend niet van de grond in de zin van een relatie want in het contact heb je dan al veel te snel irritaties. Met één Dominant leidde het contact wel tot een ontmoeting en uiteindelijk tot een bdsm relatie waarbij ik duidelijk bleef in mijn drempelvrees om te spelen. Het heeft meer dan drie kwart jaar geduurd voor ik die stap gezet heb (ter aanvulling, hier ligt een traumatische ervaring een aantal jaar eerder binnen bdsm aan ten grondslag). Het was spannend, lekker en toch voelde het ergens niet goed. En dat ergens kon ik maar niet duidelijk krijgen. Het was iets waar we uitvoerig over hebben gesproken naderhand, het kon mijn angst zijn, het kon mijn onzekerheid zijn, het kon ook op emotioneel gebied zijn omdat ik nu ‘eindelijk’ rust gevonden had in mijn sub-zijn. Allemaal argumenten die misschien wel meegespeeld hebben maar vooral werden aangedragen door de Dom die niet inging op het aanhoudende gevoel in mij. Dat gevoel verdween niet, en zijn manier van ermee omgaan en op reageren resulteerde erin dat ik me niet begrepen voelde en de relatie abrupt beëindigde.

Ik sprak in die tijd ook met anderen, zowel subs als Dominanten, ik schreef ook op een mailinglijst en met hoeveel mensen ik er ook over sprak, er kwam alleen maar uit dat ik me had laten (mis)leiden door mijn eigen angsten en onzekerheden. Een bevriende Dom gaf aan om mij verder te willen helpen, hij gaf vertrouwen terug door me te stimuleren mijn gevoel te volgen. Het mooie in het contact met hem vond ik dat ik bij mezelf kon blijven, kwam ik een grens tegen? Niks aan de hand. Werd ik emotioneel? Dan waren er zijn armen. Jammer genoeg eindigde hij de relatie zonder dat ik ooit ontdekt heb waarom, ineens was het over. Van een ander heb ik moeten horen dat hij geen contact meer met me kon en wilde hebben. De vertwijfeling sloeg daarna pas echt toe, had ik me dan nu teveel bloot gegeven? Teveel laten zien? Een andere goede vriend (ook Dominant) deed een voorstel waar ik hem nog altijd dankbaar voor ben. Hij zou mijn Dom zijn, mijn steun en toeverlaat maar we zouden niet spelen. Eerst was er tijd nodig om te verwerken, te helen, vertrouwen in mijzelf terug te vinden. In een jaar tijd heeft hij meegeholpen stabiliteit op te bouwen, zowel hij als ik werden door de mensen in het bdsm wereldje om ons heen als vreemd beschouwd. We weken af van de gangbare paden, hij liet zich leiden door mij en vond het meest belangrijk dat ik weer vertrouwen in mijzelf had. Ik liet me zijn zorg en aandacht aanleunen en juist het feit dat we niet zouden spelen haalde een druk weg. Wat nog meer weg haalde was dat hij wanneer ik mijn twijfels uitte me liet praten, vragen stelde, doorvroeg ook wanneer ik al een conclusie getrokken had en in plaats van zelf de uiteindelijke conclusie te verwoorden liet hij mij die ruimte. De relatie met hem stopte omdat hij een vrouw ontmoette waarmee hij een volledige relatie kon opbouwen, we hebben nog steeds contact en de vriendschap is altijd overeind gebleven. Na de relatie met hem brak er een onrustige tijd aan, ik denk dat mijn eigen groei me bewust had gemaakt van een aantal dingen. Hoeveel ik ook van  mijn toenmalige partner hield ik deed zowel mijzelf als hem tekort wanneer we ermee door zouden blijven gaan. Er miste teveel aan beide kanten, voor beide. Na die relatie heb ik een tijd alleen geleefd, ik had wel contacten en kwam weer hetzelfde tegen. Gesprekken waarin het botste, mijn standvastigheid in wat ik wilde aangezien werd als relgedrag of een signaal dat ik ‘overwonnen’ wilde worden. Ik zocht geen partner die mij de baas kon zijn, ik zocht in die tijd überhaupt niet en stond ook niet open voor een nieuwe relatie. De contacten resulteerden in losse spelcontacten, met de één speelde ik één keer, met een ander speelde ik een paar keren. Losse spelen of spelcontacten hebben een voordeel, je hoeft minder van jezelf te laten zien. Er is minder tijd en ruimte om het contact te verdiepen. Een spelmoment op zichzelf kan heel diep gaan en misschien zelfs wel grensoverschrijdend maar op emotioneel gebied kun je dan nog binnen je grenzen blijven. Er blijft een bepaalde afstand gehandhaafd en die had ik nodig, daarom werkte alleen dit voor mij om ruimte te kunnen geven aan mijn subgevoelens en behoeftes.

Toen ontmoette ik Sky en hij maakte iets anders in me los, een gevoel van veiligheid en geborgenheid. Bdsm leek minder belangrijk te zijn dan delen op andere fronten. Toch bouwden we wel een bdsm relatie op, hij had praktisch geen ervaring in bdsm, ik was redelijk ervaren en in staat hem te begeleiden in het ontdekken van zijn eigen bdsm gevoelens en behoeftes. Het eerste jaar stond dus vooral in het teken van ontdekken voor hem, het lijkt misschien de omgekeerde wereld: een sub die een beginnende Dom begeleidt in een relatie waarbij zijn ontdekken en leren het uitgangspunt zijn. Het was voor mij de enige logische manier. Terugkijkend realiseer ik me een aantal dingen, in de eerste plaats bood het de mogelijkheid minder van mezelf te laten zien wanneer ik daar moeite mee had. Ik hield er ook een zekere afstand mee in stand, alleen ben ik op een gegeven moment wel gaan aangeven dat ik het tijd vond dat ik de touwtjes meer los zou laten en hij ze over zou nemen. In zijn Dominant zijn was hij voldoende gegroeid om een verandering door te voeren waarbij ik niet meer zijn mentor zou zijn en ik meer ruimte kon geven aan de subgevoelens in mij.
De ommekeer kwam niet echt van de grond, het bleef hangen op een eenzijdig sturen van zijn kant dat vaker iets te maken had met manipuleren dan met Dominant zijn. Die lijn is erg vaag, veel vager dan de meeste zich realiseren.
Wat er ook gebeurde: de onzekerheden, twijfels en angsten die ik uitte (omdat ik weer meer vanuit mijn subgevoelens ging beleven) werden ingevuld door conclusies aan de kant van de Dominant. Zonder verder te praten, zonder dieper ergens op in te gaan, zonder echt te luisteren. Het beeld van hoe hij vond dat ik als sub hoorde te zijn werd erop losgelaten en de dingen die ik vragend uitte werden gekoppeld aan dat beeld. Dus was ik opnieuw teveel aan het sturen, liet ik te weinig los, was ik te sterk en moest ik overmeesterd worden. Uitingen die niet onbekend waren alleen in deze relatie werden ze wat subtieler geuit en had ik in eerste instantie niet eens in de gaten dat het gebeurde. Uiteindelijk bleek dat er weinig meer was dat er nog gedeeld werd want ik had steeds minder om te geven, ik was gaan afbakenen uit zelfbescherming. Ik had enorme muren opgetrokken omdat er voortdurend de pijn was van niet gehoord en niet begrepen worden.

Terug naar het begin van mijn schrijven…mijn verbazing over de beleving en invulling van mijn bdsm relatie zoals ik die nu beleef. Het is een compleet uiterste van alles dat ik in de 12 jaar dat ik aan bdsm doe heb meegemaakt. Er wordt niets voor me ingevuld, er wordt niet vanuit gegaan dat ik de sterke vrouw ben die een sterke(re) man nodig heeft. Tuurlijk…ik zal niet ontkennen dat de man die met mij een relatie heeft goed op zijn benen moet staan, maar hij mag ook zijn kwetsbaarheid tonen. Hij mag samen met mij de ontdekkingstocht ingaan, hij mag de bdsm momenten die we beleven ervaren vanuit 100% gelijkwaardigheid. Waarbij toch echt wel duidelijk is dat hij de Dominant is en ik de sub. Alle facetten van ons persoontje hebben ruimte binnen onze relatie. De Sadist en de Masochiste, de Dominant en de Sub, het kleine kwetsbare jongetje in hem en het kleine kwetsbare meisje in mij, het cynische duiveltje-op-de-schouder in hem en het cynische duivelinnetje-op-de-schouder in mij.
Allemaal laten ze zichzelf zien, allemaal vinden ze aansluiting in de ander. Soms ook vinden andere delen connectie met een onverwachte kant in de ander. Daagt het duivelinnetje de Dominant of de Sadist uit, of kruipt het meisje even op schoot bij de Dominant. Het werkt diverse kanten op en het versterkt alleen maar de gelijkwaardigheid waarvan uit we onze relatie beleven. Want zonder gelijkwaardigheid zou er niet voldoende geborgenheid zijn om hier ruimte aan te geven. We geven…beiden. We geven de ander veiligheid, een luisterend oor, een schouder om op uit te halen, een hand als het nodig is, een schoot om op weg te kruipen, een plagend duwtje om uit te dagen. Beide ervaren we dat er geen verschil is, ik zie Wanderer niet als de Dom die mij leidt of begeleidt. Ik zie hem als de veelzijdige mens die hij is en de aansluiting die hij daarin kan geven op de veelzijdigheid in mijzelf. Ik zie hem als de man die zijn kwetsbare kanten durft te uiten, als de Dom die zonder twijfel durft te laten merken dat hij tegen zijn eigen grens is aangelopen. En niets van dat maakt hem minder in zijn Dominant zijn. Het beleven van de spelmomenten die we delen is heel diep en intens, ik voel me daarin heel erg dicht bij mezelf en dicht bij hem. Voor de oplettende lezer….ik kan probleemloos eerst over mijzelf spreken en voel niet de behoefte om te laten merken dat ik hem vereer door eerst over hem te spreken. Waarom niet? Omdat die verering er niet is, als ik dat zou voelen zou er afstand zijn. Mensen worden vereerd door mensen die tegen hen opkijken, ik zou onmogelijk kunnen delen wat ik met Wanderer deel wanneer ik tegen hem op zou kijken. Soms vind ik het wel eens moeilijk om te zien dat dit heel sterk afwijkt van hoe anderen hun bdsm relatie beleven, het maakt dat ik me een wereldvreemde voel.

En juist daarom heb ik dit geschreven. Het is niet echt een topic in de zin van een discussiestuk (wat niet wil zeggen dat je niet kunt reageren en zeggen wat je kwijt wil naar aanleiding van dit stuk), het is meer een gedachtegoed dat ik wilde delen.
Ik weet dat nog steeds er mensen hun bdsm gevoelens ontdekken en vasthouden aan wat ze om zich heen lezen en zien gebeuren, soms zal iemand daarin helemaal niets herkennen, of slechts onderdeeltjes maar geen grote lijnen. Waar het om draait is dat je dicht bij je eigen gevoel blijft en daarin blijft geloven. Als ik terugkijk dan ben ik een tijdlang het geloof in mijzelf kwijt geweest, ik was gaan geloven in wat me werd gezegd, ik raakte daarmee steeds verder van mezelf verwijderd en het kleurde ook mijn beleving van bdsm. Daarin bleef het gevoel dat er ‘iets niet klopte’ en pas nu ben ik dat gevoel kwijt.