Gescheiden werelden
Het lijkt wel eens of ik overschakel van de ene wereld naar de andere, sterker nog....soms voelt het alsof ik overschakel van het ene leven naar het andere leven.
Van een leven waarin alles gestaag doordraait ongeacht de zaken die gebeurd zijn naar een leven waarin alles ondersteboven staat doordat er iets gebeurd is, door wat er gebeurd is. Dan weer naar een leven waarin onverschilligheid de boventoon voert.
Het ene moment wil ik je in mijn boosheid en verdriet van me weg schoppen, soms bijna letterlijk. Het andere moment wil ik niets meer dan wegkruipen in je armen en vergeten. Maar juist vergeten is hetgeen dat niet werkt. Het een plaatsje geven is een ander verhaal. De wil is er wel, de tijd is er ongetwijfeld ook maar hoe plaats je het gemis aan vertrouwen, hoe combineer je de boosheid en innerlijke afstand met de intense behoefte om me aan je te geven. Blindelings dat gevoel in mij volgen, alle stemmen niets meer dan stemmen laten zijn. Geen gehoor aan geven, ze niet horen.
Slechts meegaan met het voelen.
Tot het voelen me bij de pijn brengt en haarscherp het besef opdoemt, het besef van wat ik ben kwijt geraakt, zonder dat ik er ook maar iets aan kon doen.
Er is geen vanzelfsprekendheid meer in mijn vertrouwen in jou, ineens is vertrouwen iets waarvoor ik soms hard moet werken. Het voelt soms zelfs oneerlijk, hard werken om een klein beetje vanzelfsprekendheid in dat vertrouwen terug te krijgen terwijl het niet mijn handen waren die alles dat er was lieten ontglippen. Eén moment waarin je je liet meeslepen, één moment dat voor mij alles veranderde. Eén moment dat de vanzelfsprekendheid liet verdwijnen. De vanzelfsprekendheid van wat we hadden opgebouwd, van onze relatie, van onze D/s, van mijn overgave aan jou.
De vanzelfsprekenheid van mijn vertrouwen in jou. Rotsvast was deze, zo wankel nu.
En toch, ondanks dat alles...durf ik soms mijn ogen te sluiten en geef ik jou mijn hand. Alsof ik zeggen wil: voer me mee, leid me, laat me ervaren wat ik zo mis. Geef me beetje bij beetje een nieuwe vanzelfsprekendheid terug. Wat was zal niet meer terugkomen, de barsten zullen zichtbaar blijven, maar geef me een nieuwe zekerheid zodat ik mijzelf opnieuw aan jou kan geven.
MisTique
10 mei 2005