geknield
Geknield
zat ik voor je, mijn hoofd licht gebogen. Slechts gekleed in een zwart
kanten string, een smal halsbandje sierde mijn nek. Mijn handen rustten
op mijn bovenbenen, de palmen geopend, sprekend van een overtuigde overgave.
In mijn rechterhand lag de dunne leren lus waaraan een dunne schakelketting,
passend bij het sierlijke halsbandje.
Tijd was tijdloos geworden, hoe lang ik al zo had gezeten wist ik niet
meer. De storm van gedachten was gaan liggen, een deken van berusting
en verlangen lag om mij heen.Soms verstoord door een vlaag van onrust.
Mijn lichaam welk een stil verlangen uitademde, mijn gedachten die doelloos
kwamen en weer gingen.
Mijn ademhaling versnelde wanneer de onrust toenam,ik keek hoe mijn borsten
op en neer rezen onder mijn vluchtige ademhaling. Mijn donker gekleurde
tepels staken scherp af tegen de blanke huid.
In gedachten verzonken speelden mijn vingers met de dunne schakeltjes
van de ketting. Ik liet ze over mijn vingers heen en weer rollen. Het
licht van de kaarsen om mij heen werd weerkaatst in de dunne schakeltjes.
Miljarden lichtstraaltjes braken uiteen in de palm van mijn hand.Ademloos
keek ik naar dit bijzondere spel van licht.Bij elke beweging kreeg het
luicht een andere dimensie, mijn vingers dansten met het licht.Een koude windvlaag liet me huiveren, gespannen omklemden mijn vingers
de geschakelde ketting, ik weerstond de neiging om mijn hoofd op te
tillen om je te zien lopen. Vanuit mijn ooghoeken zag ik je dichterbij
komen, ik boog mijn hoofd nog wat dieper toen je, zonder iets te zeggen,
naast me kwam staan.
Je ging voor me zitten en nam mijn hand in de jouwe. Vinger voor vinger
maakte je los van de ketting, je pakte de ketting op en legde deze naast
je op de stenen vloer. Mijn hand had je al die tijd vastgehouden, teder
masseerde je mijn vingertoppen. Je strekte mijn hand zodat de palm naar
boven werd geduwd en de vingers iets naar beneden bogen. Met je nagel
kraste je langs de lijnen in mijn hand. Ik hield mijn adem in, je zette
je nagel iets dieper in de palm en ik beet op mijn onderlip om geen
zacht protesterend kreetje te uiten. Ik verzette me tegen de drang mijn
hand terug te trekken, mijn lichaam leek zich schrap te zetten om bij
het minste of geringste terug te trekken. Hoe tegestrijdig met mijn
verlangen om dit te ondergaan. In plaats van de volgende serie krassen
die ik verwachtte streelde je zacht de binnenkant van mijn hand, met
beide handen omsloot je mijn hand. Ik voelde de warmte die je handen
uitstraalden, wat verlangde ik ernaar deze warmte op mijn lichaam te
voelen. Je handen zacht strelend langs mijn borsten, je vingers spelend
met mijn tepels. Je nagels die zacht krassend over mijn rug zouden gaan.Een zucht ontsnapte aan mijn lippen.Je stond op en trok mijn rechterarm iets naar voren, draaide mijn hand
zodat de palm naar boven gekeerd was en je pakte het riempje van de
grond. Als een waterval liet je de dunne schakels neerkomen op mijn
handpalm, je legde de leren lus bovenop deze zilveren berg en zei: 'Hou
stil...'Gedachten en onrust namen bezit van me, ik probeerde me ertegen te
verzetten. Ik vroeg me af hoe lang ik dit zou volhouden, het leek of
mijn arm van lood was geworden. In gedachten hoorde ik de zilveren schakels
kletterend neerkomen op de stenen vloer. Ik probeerde mij los te maken
van deze gedachten, me los te maken van mijn arm. Alsof je wist wat
ik deed liep je om mij heen en streelde zacht langs de binnenkant van
mijn arm, diezelfde arm die ik probeerde stil te houden. Je kwam weer
voor mij zitten, ik sloot mijn ogen.
Je pakte mijn linkerhand, opnieuw masseerde je eerst de vingertoppen,
voelde ik de warmte van jouw handen tegen mijn koude vingertoppen. Je
opende ook deze hand, net zoals je eerder met de rechterhand had gedaan.
In de veronderstelling dat je opnieuw eenzelfde spel zou spelen ontspande
ik. Je strekte mijn hand, de palm naar boven gericht en toen de rijzweep
fel op mijn handpalm neerkwam trok ik in een reflex mijn hand terug.
Ik bereidde mij voor op het geklater van de ketting die op de plavuizenvloer
terecht zou komen echter ondanks de schrik en pijn lag deze nog steeds
op mijn hand.
Het ijzer gaf niet langer meer een kille gloed af maar weerspiegelde
de warmte in mij, de schakels waren warm en vochtig geworden. Nog altijd
had ik mijn hoofd licht gebogen, een enorm sterke behoefte om je aan
te kijken bracht hier verandering in. Langzaam volgde ik met mijn ogen
je benen, je was nog altijd stil blijven staan, zodra ik mijn hoofd
nog verder omhoog wilde doen voelde ik de druk van je hand in mijn nek.
Je vlocht je vingers door mijn haar en trok mijn hoofd abrupt naar achteren.
Tranen sprongen in mijn ogen en ik sloot heel kort mijn ogen. Nog verder
trok je mijn hoofd naar achteren, geschrokken en verward keek ik je
aan. Wat wilde je, ik had mijn ogen toch weer gesloten?
“Heeft mijn meisje het moeilijk?”, vroeg je met een vermaakte
glimlach op je gezicht.
Ik knikte, lichtelijk buiten adem door het opvangen van de constante
pijn die ik voelde daar je vingers nog altijd aan mijn haren trokken,
ik een kramp in mijn nek voelde opkomen vanwege de onnatuurlijke houding
waarin ik mij bevond. Plotseling, totaal onverwacht, streelde je mijn
haren, met dezelfde hand die even daarvoor mij stevig had vastgehouden,
me bewust makend van je doeltreffend handelen, je dominantie en overwicht
op de situatie.
Tranen van ingehouden en opgekropte spanning zochten hun weg naar buiten,
je trok mijn hoofd tegen je aan. Troostend legde je een hand op mijn
hoofd, je andere hand voelde ik op de hand die ik nog steeds omhoog
hield en waar de ketting in lag. Voorzichtig pakte je de ketting uit
mijn hand, schakel voor schakel trok je hem omhoog. Je deed een stap
naar achteren toen je de ketting helemaal omhoog gehaald had. Ik keek
je aan, mijn gezicht nog nat van de tranen.
“Heb ik gezegd dat je me mocht aankijken”vroeg je. Beschaamd
boog ik mijn hoofd, “Nee meisje,”zei je, “kijk me
maar aan. Ik wil dat je mij aankijkt, ik wil de blik in je ogen zien
wanneer ik je aan ga lijnen zodat je voor me kunt kruipen. Ik wil dat
je weet door wie je aan de ketting wordt gelegd….”
© MisTique
