Na een weekend met veel emoties, gedachten, verwarring. Zaken te hebben uitgesproken, even zoveel dingen nog in mijzelf gehouden, zocht ik een vlucht in fantasie.

Een chat, een uitdaging, een test voor mezelf. Ook al liet ik het niet merken naar de ander toe dat dit enerzijds meegaan was in een fantasie als anderzijds kijken waar de grens lag voor mijzelf. Ik ben er nou eenmaal geen held in, cyber, fantasie hoe je t ook noemen wilt.

Fantasie verliest al snel de magie voor mij wanneer ik afgeleid wordt, wanneer ik niet de rust en tijd ervoor kan vinden om erin op te gaan. Daarentegen herinner ik me ook cybermomenten waarin die rust er wel was, en de magie enorm sterk was, intens, passioneel, hartstochtelijk.
Misschien lag het aan de onrust van dit weekend, de gedachten die me hebben bezig gehouden, de herinneringen die sterk naar boven zijn gekomen.
Zoveel tegenstrijd tijdens de chat, opwinding, spanning een stukje overmoedigheid misschien ook wel. Willen laten zien dat ik wel durfde, een stukje bravour wellicht. Willen uitdagen ook, een bepaalde vorm van trots speelde ook mee. Nieuwsgierigheid ook.

Cyber is en blijft iets dat totaal los staat van de werkelijkheid, van welke werkelijkheid dan ook. Je kunt met de fantasie die wordt neergezet meegaan, je kunt het betrekken in je eigen realiteit, je kunt het ook lezen als een leuk opwindend verhaaltje. Kortom het heeft vele dimensies in zich die mij wel aanspreken.

En toch, ondanks dat..bereik in no time een grens. Ik wilde het op voorhand niet zeggen, eigenwijzigheid misschien.Ik wilde me sterker en stoerder voordoen dan ik hierin ben. Mijn grenzen verbloemen, niet negeren want dat zou niet eerlijk zijn tegenover mijzelf, maar niet uitgaan van mijn grenzen op voorhand. Me niet laten leiden door ze.

Zodra ik de grens had bereikt viel alles weg, de magie van het moment, de opwinding, het lekkere gevoel en een bepaalde vorm van macht die ik voelde. Voor ik er erg in had zat ik te huilen, kwam er een volgende schets voor het scenario in de fantasie tevoorschijn en moest ik toegeven dat ik niet verder kon en wilde gaan.

Iets dat me enorm frustreert, dat mijn grenzen mbt bepaalde onderwerpen zo enorm sterk zijn dat ik er zelfs door wordt gestuurd binnen fantasie.

Natuurlijk is het zo dat ik t afgelopen weekend erg bezig ben geweest in gedachten met dingen die gebeurd zijn, tot in details heb ik erover gedroomd, ik heb de meest kleine, absurde en onnozele dingen kunnen terughalen en echt gelukkig ben ik daar niet mee. Want ineens leeft het weer in mij, vervaagt soms de grens tussen werkelijkheid en verleden. Worden grenzen die redelijk soft waren keihard en word ik behoorlijk geconfronteerd met het feit dat ik nog maar weinig van dat trauma heb verwerkt, minder dan ik mezelf wil laten geloven.