In al het mooie, in alle bijzondere momenten die bijna utopisch lijken te zijn, is er een breekpunt in mijzelf bereikt. Mijn hoofd, mijn energie, mijn zijn en zelfs mijn lichaam…zeiden nee. Ik kon even niet delen, niet ontvangen, niet overgeven.

Hoe gek dit misschien ook klinkt, het is een opluchting.

Niet dat wat ik voel prettig is, helemaal niet zelfs. Ik ben moe, zo vreselijk moe, en verlang juist heel sterk naar wat ik voel wanneer ik mag loslaten. Wanneer ik mijn hand in de zijne leg en hij me meeneemt op reis. Hoe mooi het reizen ook is, al die indrukken moeten ook verwerkt worden, reizen kost energie. Zelfs reizen door, op en in energie kost energie.

De opluchting ligt in het feit dat ik het herkend heb, ik herkende de glazen wand en ik vocht niet om een weg te vinden om door het glas te breken. Ik luisterde naar mijn lichaam dat zei..nu even niet. Hoe sterk verlangen ook was, er was geen energie meer en er was een bewustzijn dat reizen meer zou stukmaken dan geven. Het was alsof iets wegtrok uit  mijn lichaam, de prikkels niet meer konden landen, het vuur kon niet worden aangewakkerd. Ik wilde me verliezen in de strelingen, in de zoete smaak van pijn. Ik wilde wegdrijven in de vrijheid van overgave.
Ik wilde …….maar kon het niet. Dat toegeven en daarin eerlijk zijn naar mijzelf toe is een struikelblok waar ik talloze keren over gestruikeld ben.

Ondanks het herkennen van deuren die in mij dichtgaan, van een lichaam dat niet meer reageert op de prikkels, het afsluiten van mijzelf. Een proces dat niet te doorbreken is, waarom zou ik ook?

Als ik dat nu probeer te doorbreken dan respecteer ik mezelf niet. Als ik het niet zou laten merken en we verder waren gegaan dan verliest mijn lichaam het vertrouwen in mij.

Het was (en is) eventjes op in mij. Behoefte aan een andere rust, overgave op een andere manier. Toen ik in staat was om het niet alleen te herkennen maar ook toe te geven en het aan te geven, vond ik rust in de veiligheid van armen die mij naar zich toe trokken. Armen die me de hele nacht hebben vastgehouden en laten weten…het is goed. Wees maar moe, je hoeft niet. Je mag wegkruipen in die warmte en veiligheid, je mag je geborgen voelen en je hoeft verder niets.

Dat is wat ik vandaag mezelf ook vertel….ik hoef verder niets.