Ik wandel in een huis, ooit voelde het als mijn eigen wereldje, waar ik een deur openzette voor mensen die behoefte hadden aan een klein geborgen plekje. Waar ze konden praten, konden luisteren, waar ze dingen van zichzelf leerden. Ik heb zoveel gegeven, daar in dat bijzondere huis. Ik bouwde er kamers, in verschillende kleuren, ik richtte de kamers in, gaf iedere kamer iets 'eigens'mee.

Tot het geven in mij op geraakt was, ik kon het huis niet meer de kleur en warmte geven die ik het altijd had gegeven. Ik vond dat de mensen die dat huiz bezochten er recht op hadden dat er wel die warmte bleef, dus zocht ik nieuwe bewoners. Die het huis konden kleuren, die de deuren open konden zetten voor nieuwe bezoekers, en die de trouwe bezoekers zouden blijven verwelkomen, die de kamers konden inrichten, nieuwe kamers konden bouwen. Het voelt goed die nieuwe bewoners te hebben gevonden.

Alleen het wandelen door dat huis stemt me verdrietig, ik kan maar zelden de moed vinden ergens aan te schuiven en mee te praten. Ook al zijn al die mensen die er komen me nog zo dierbaar. Als ik door het huis loop voelt het alsof ik door het huis aan het dwalen ben, het is een vreemd huis voor me aan het worden. Ik weet niet goed wat ik ermee aan moet, wat ik ermee wil. Dus wandel ik maar weer naar buiten, zoek een mooi plekje in de tuin, in de zon. Een plek waar ik alle bezoekers kan zien komen en gaan, ik de nieuwe bewoners kan zien, bezig vol liefde en warmte om dit huis sfeer mee te geven.

Misschien wandel ik er morgen weer naar binnen, voor nu is het goed zo. Ik weet dat het goed is, dat ik het huis in goede handen heb achtergelaten.