Soms lijken woorden te beperkt om weer te geven wat er in mij leeft. De laatste weken zijn er op diverse fronten processen gaande. Sommige processen heb ik hier op mijn weblog gedeeld, anderen waren te onzichtbaar om iets mee te kunnen. Zoals altijd komt er een moment waarop al die puzzelstukjes ineens inéén vallen en er geen puzzel meer is maar een geheel. Een nieuw geheel dat stukjes van het oude bevat maar ook stukjes kwijt is. Op mijn proza site schreef ik een stukje ‘Aaneenschakeling van nieuw begin’, het is een beginpunt van schrijven en delen over wat zich de laatste weken in mij heeft afgespeeld. Wanderer heeft op zijn weblog geschreven over het bijzonder mooie dat we de laatste weekenden hebben meegemaakt. Wat mij het meest verrast en ontroert?
We waren naar niets van dit alles op zoek, sterker nog, in ons gevoel dachten we heel ver van dit punt verwijderd te zijn. Nog volop bezig in onze eigen processen van verwerken, loslaten, opheffen van innerlijke blokkades, omgaan met nieuwe stromen van energie. Rust vinden in het delen, geven aan de ander want dat is bij ons beide een groot stuk van ons zijn. Hoe mooi geven ook lijkt te zijn, het kan ook een struikelblok zijn.
Het is in mijn leven een struikelblok geweest, het leidde tot mis interpretaties, verkeerde verwachtingen en alles wat daaruit voortvloeit.
Geven is zo’n vanzelfsprekend deel van mij, ik geef zonder me ervan bewust te zijn, ik geef op zichtbare en onzichtbare niveaus. Soms heeft het ook geleid tot gevoelens van leeg en uitgeput zijn, niet begrijpen waar dat vandaan kwam. Onbegrip ook naar reacties van anderen, die geven zagen als bevestiging van eigen verwachtingen. Dat laatste heeft vaak genoeg geleid tot verdriet en onmacht, waarna ik me maar weer meer terugtrok in mijzelf. De muur wat verder optrok, een karig sociaal leven is daar het onmiskenbare gevolg van.

Nieuw is de ervaring dat er net zo veel gegeven wordt als ik zelf geef, er geen verwachtingen worden gekoppeld aan mijn geven. En het gegevene niet wordt afgemeten aan de waarde van mijn geven. In wat meer duidelijke termen:
Mijn overgave wordt op waarde geschat omdát ze er is, ze wordt niet onderuit geschopt omdat ze niet voldoet aan de verwachting.
Mijn geven wordt gewaardeerd, al is ze nog zo klein, ze wordt niet aangenomen en met een nonchalant gebaar op de kast neergezet.
Mijn nemen wordt aangemoedigd, zelfs al stapt ze aarzelend naar buiten, ze wordt nergens op afgerekend. Er ligt geen verscholen vergelijk, wat genomen wordt is goed, een op zichzelf staand nemen.

De verwondering in mij is nog te groot om vorm te geven aan wat ik voel, ik heb dit naar Wanderer toe kunnen uiten, mijn ontzettend dierbare vriendin heeft mogen zien wat dit met me doet. Ik wil het ook heel graag met de lezers van mijn log delen, wanneer ik de woordjes heb ;-)