Er is geen omschrijving die beter past bij mijn gevoel, een mooie stilte. Stil in mijn gedachten op een vredige manier, stil in mijn voelen, stil in mijn zijn. Verlangens gestild, gevlogen als nooit tevoren. Bekend en toch zo onbekend. Het blijft me verbazen. De ervaringen van bdsm zijn voor mij niet onbekend, maar de reacties in mijzelf zijn wel onbekend. Ik ga verder dan ik ooit geweest ben en toch blijf ik dichter bij mijzelf dan ik in eerdere ervaringen deed.

Balans is een sleutelwoord. Balans tussen mijzelf geven en mezelf verliezen, verliezen in overgave zonder mijzelf kwijt te raken. Dát is iets dat ik vaak niet kon, ik raakte mijzelf kwijt wanneer ik mij overgaf. Als ik dan 'terugkwam' duurde het lang tot ik weer een balans in mijzelf gevonden had. Nu blijft alles in mij in evenwicht, ik kan alle tegengestelde kanten in mijzelf naar voren laten treden zonder dat er stukjes op de achtergrond komen te staan. De lieve en zachte kant is net zo welkom als de uitdagende kant, die jarenlang op een wat fellere manier de zachte kant (en de subkant) in mij afschermde en beschermde. Zij geniet net zo van het zichzelf geven, ze is in staat zich ook over te geven omdat ze voelt dat het goed is. Dat zij geen stap opzij hoeft te doen, ze hoeft niet de sterkste te zijn, ze mag het loslaten en genieten. Ik dacht altijd dat in dat stukje ik het niet zou kunnen, ik geen overgave kon ervaren omdat die kant mijn sterke kant was. De kant die prominent op de voorgrond stond in periodes van overleven, de kant die gezien werd als fel, opstandig, onbereikbaar. Die een muur plaatste waar niemand doorheen kwam. Ze werd opzij gezet, nooit betrokken. Nu wordt ze niet alleen betrokken, ze wordt gekoesterd. Er wordt haar verteld hoe mooi ze is, hoe sterk ze is, en ook wordt haar verteld dat nu haar tijd is aangebroken. Niet haar tijd om te vertrekken, maar haar tijd om zich te geven. Om bij zichzelf te komen, en in die kern te ontvangen wat haar gegeven wordt. Zij is stil en verwonderd, dat ze niet hoeft te strijden maar dat ze mag loslaten, dat ze niet hoeft af te schermen maar dat ze mag ontvangen wat mooi is, wat goed is.

Het was een nieuwe en bijzondere ervaring om onderdanigheid samen met haar te beleven, in plaats van los van haar.