Zonder te zoeken zag ik de connectie. Even vluchtig als zij zich liet zien is zij weer verdwenen. Woorden blijven hangen in mijn hoofd, waarom zoeken naar het begrijpen. Het voelt alsof begrijpen mij zocht. Zelfs toen ik het waarom niet wilde weten en het begrijpen aan me voorbij wilde laten gaan zocht zij naar wegen om mij iets te tonen.

Er is een connectie, een connectie tussen de tegenstelling. De intensiteit in het mooie was bijna verblindend, en hoewel ik me volledig en zonder remming eraan overgaf liet mijn Zijn me de volgende dag iets anders zien. Het één kan niet bestaan zonder het ander. De stilte voor de storm, de heftige emoties die vanuit het niets naar boven kwamen, een stroom aan woorden en beelden die daarna opdoken.

In een proces van helen worden soms paden bewandeld die niet bekend zijn, niet logisch lijken zelfs. Verwerken vind plaats op verschillende niveau’s. Er is een verwerken met beelden en herinneringen, soms van een afstand, soms verbonden met de emoties. Emoties van toen, emoties van nu. Er is ook een verwerken van emotie zelf, want ook zij kan beschadigd geraakt zijn.
Het is alsof dat nu duidelijk wordt. De tegenstelling ligt in het Zijn en volledig verbonden zijn met emotie op een moment, zonder remmingen, zonder oude pijn, zonder angst.
Emotie die op haar beurt een connectie heeft met meerdere dimensies. Ze is verbonden aan het nu, aan verleden en aan wat nog moet nog komen. Ze is verbonden aan gedachten, herinneringen, dromen en simpelweg Zijn.

Verwerken doet zij op haar eigen manier, soms toont ze zich via woorden, soms toont ze zich via beelden en soms toont ze zich via voelen.