Daarnet zat ik te twijfelen, wat voor titel geef ik dit log. 'Soms een beetje verward'dacht ik, want zo voelt het. Maar dat geeft weer weinig weer over de inhoud, een duidelijke titel die direct aangeeft waar het om gaat dan? Wel een stuk 'enger'maar het geeft in ieder geval de lezers direct de kans om te beslissen wel of niet te lezen.

Dat ik bi seksueel ben is niet iets wat ik echt uitdraag, het heeft ook best nog wel een tijd geduurd voor ik het echt een plaatsje kon geven. Het overviel me jaren geleden enorm, helemaal toen bleek dat een vrouwelijke kennis verliefd op me was. Ik wist niet wat ermee te doen, natuurlijk ik waardeerde haar openheid, die deels door mij was getriggerd, en ik respecteerde haar enorm voor haar moed om mij dit te vertellen. Maar ik bleef met enorm gemengde gevoelens zitten, wat betekende dit voor mij. Was ik lesbisch, was ik bi? En hoe moest ik dat allemaal een plaatsje geven.

In diezelfde tijd lag ik ook overhoop met mijn subgevoelens en behoeftes die steeds sterker en heftiger de kop op staken. Binnen mijn huwelijk was er absoluut geen ruimte voor, normaal communiceren zat er niet. Ik voelde me nooit veilig om mijzelf te laten zien, heel soms probeerde ik het maar vaak vroeg of laat keerde dat tegen me, werd wat ik in vertrouwen had verteld gebruikt om me te kwetsen. Omdat ik in een moeilijke fase zat dacht ik eerst dat mijn gevoelens naar vrouwen toe misschien een vlucht waren, ik was dus ook niet echt van plan eraan toe te geven. Maar nadat zij haar gevoelens bekend had hield dat me voortdurend bezig. Ik betrapte me erop om te verlangen naar de momentjes dat we elkaar zagen, momenten waarop niets gebeurde maar zij wel veel in me losmaakte.
Beetje bij beetje wist ik me open te stellen voor al die gevoelens, wat ik voelde was intens en bijna niet te beschrijven. Een onmeetbaar gevoel van liefde, enorme tederheid en sterke verlangens.

Nog altijd koester ik die herinneringen.

Na de relatie/vriendschap met haar heb ik me nooit echt volledig voor een vrouw willen en durven openstellen. Ik wist dat mannen je diep konden raken maar dat een vrouw zulke diepe wonden kon achterlaten had ik nooit verwacht. Wonden hebben tijd nodig om te genezen en daarna is er moed voor nodig om opnieuw je open te stellen. Ik was er heel lang niet aan toe. Het lukte me om die gevoelens in mijzelf opzij te zetten, de laatste tijd merk ik dat ze bovendrijven en ik weet niet echt wat ermee te doen.

Wanneer je biseksueel bent dan eet van je twee wallertjes, cru gesteld maar een bekende zei me dit ooit. Er zit een kern van waarheid in. Alleen het draait niet om lust, niet om sex, niet om spel.

Het is een emotionele behoefte net als in mijn heterokant, net als in mijn subkant. Het maakt alles soms enorm complex. Want wat ben je?
Ben je hetero, ben je bi, ben je sub, ben je dominant, ben je switch?
Ik pas in geen enkel hokje, gelukkig maar want ik heb een hekel aan hokjes. Alleen je leven inrichten met zo'n diversiteit binnen je persoonlijkheid is een stuk ingewikkelder. Om het simpel te houden heb ik op een bepaald moment de bewuste keuze gemaakt om voor een hetero partner te kiezen, om voor mijn subkant te kiezen, en al het andere opzij te zetten. Maar die verlangens zoals ik zei drijven wel eens boven, waarbij ik vooral merk dat ik het contact met een vrouw mis. De intimiteit, de liefde, de vriendschap, de waarde.

Ik heb getwijfeld, mezelf afgevraagd wat maar vooral of hier iets mee te doen. En wat dan? Ik weet hoe ingewikkeld het alles kan maken, ik heb niet alleen met mijzelf te maken maar ook met mijn partner, een leven dat ingericht is. Ik voel me er ook enorm kwetsbaar in.

Gelukkig kan ik dit alles wel delen met mijn partner, al merk ik ook dat ik het toch nog steeds moeilijk vind om te delen, om openlijk over te praten.

Tijdens mijn zoektochten naar kunst en mooie foto's blijf ik vaak hangen bij foto's van twee vrouwen. Vlijmscherp snijdt het gemis en verlangen door me heen, herinneringen vormen beelden die het gemis nog duidelijker maken. Tegelijkertijd vind ik het oneerlijk, dat ik dit voel, dat dit verlangen er is, dat dit gemis er is. Het plaatst me in een moeilijke positie, ik heb in de loop der tijd geleerd om naar mijn gevoelens te luisteren. Wat ik voel neem ik serieus, gevoel is één van de duidelijkste en meest heldere signalen die mijn persoonlijkheid afgeeft. Het is eenmanier van communiceren met mijzelf, me openstellen voor wat in me leeft.

Dit leeft in me, dat is overduidelijk, en het geeft steeds sterker aan dat ze wil dat er naar haar wordt geluisterd, dat ook zij een eigen plekje krijgt, dat ook haar behoeftes gerespecteerd worden.

MisTique
21 november 2004