Ooit was er een land, ik kon er uren wandelen in haar schoonheid. Ze kon me verwarmen met haar puurheid, ze hield mijn hand vast en fluisterde me naar rust. We deelden de schoonheid van haar pure energie, woorden waren niet nodig om te begrijpen. Een blik, een woord, een stilte, zij spraken allemaal.
Tot het stil werd, ik het land verliet en zij mij.
Ze leefde niet meer in mijn hart, de pijn was te groot om herinneringen aan haar mee te nemen. Toen de scherpe randjes waren afgevlakt kon ik soms vanaf een afstand een blik werpen op het land dat in de verte lag, nadat de laatste scherpe randjes verdwenen waren kon ik weer dromerig wandelen langs de omheining dat het land afschermde.
In gedachten verzonken gleed mijn hand over de leuning, misschien ooit…zou ik weer in haar schoonheid wandelen.

Die dag kwam, voorzichtig pakte ik haar hand en liet me meevoeren. Het was er opnieuw mooi, anders dan eerst. Een nieuwe energie, ander licht. Ik voelde me vreemd en onwennig, kon me niet aan haar overgeven met de onvoorwaardelijke liefde die ik altijd in me had gedragen. Haar vleugels konden me niet meer dragen. Dus liet ik weer los, liet het land alleen, ze zou er altijd blijven maar ik zou er zelden wandelen.

Vanaf een afstand zie ik de veranderingen in haar landschap, ze is grilliger geworden. Het doet pijn haar te zien, te weten dat wat ze me ooit gaf niet meer terugkomt. Dat wandelen in haar landschap niet de rust brengt die ze me gegeven heeft, dat haar scherpe rotsen maken dat ik mij pijn doe. Dus draai ik me opnieuw om, werp een laatste blik en koester de herinnering.