Stilstaan en lopen gaan gelijk op, de tijd die we lopen gaat net zo snel als de tijd dat we stilstaan. We zetten grote en kleine stapjes, we komen tot inzichten die we wel wisten maar altijd hadden afgedaan als 'te' idealistisch, te romantisch gedacht, te ver gezocht, te mooi om waar te zijn.

Het is waar en het is zoveel mooier. Om te kunnen en mogen delen, op zoveel vlakken met een rust die ongekend is. In alles voel ik...het is goed. Zelfs in momenten waarin oud zeer naar boven komt is het goed, ik voel een vertrouwen dat ongekend is want ook daarin spreekt...het is goed.
Het is goed om te voelen wat ik voel, om te delen wat ik wil delen, om blij te zijn, om terug bij mezelf te komen. Ik zie een stuk spontaniteit in mijzelf een weg terug vinden en realiseer me hoe lang dit is weggeweest, hoeveel van mezelf ik alweer had laten wegglijden in de strijden die ik aan het voeren was voor iets waarvan ik wilde dat het goed was, maar wat het niet was. En nu is het goed, ik hoef niet te strijden, ik mag en kan mezelf zijn en het is goed. Ik kan jou jezelf laten zijn en dat is goed, het is zo vreselijk mooi om te zien hoe je terugkomt bij de kern van jouzelf. Het is verwonderlijk mooi om te zien hoe we in die kern samen delen, energie die vloeit, energie die samensmelt.

Er is ook een andere kant, een kant die uitstraalt.....dit is niet goed. Wat jullie samen delen is wat een ander pijn doet, maar hoe kan zoiets moois fout zijn. Het is niet fout, ja het is confronterend. Dat de man die mij zoveel mooie dingen geeft dezelfde man is waarom een ander pijn voelt, daar heb ik mee overhoop gelegen. Dat is de reden waarom ik terughoudend ben, maar ook dat botst. Want dan uit en deel ik niet wat ik in me voel, en ik voel juist zoveel dat ik wil uiten. Ik voel weer inspiratie om te schrijven, om te uiten. Daarin wil ik niet de belemmering voelen die ik gevoeld heb, ik wéét dat er mensen zijn bij wie het pijn doet maar dit is niet bewust pijn doen. Dit is de tegenstelling van leven en liefde, het dubbele eraan en in dat dubbele heb ik telkens afwegingen gemaakt. Is wat ik schrijf pijnlijk? Dan schrijf ik het maar niet. Of schrijf ik voorzichtig, met terughoudendheid, dim ik het licht in mijn stralen. Ben ik dan eerlijk naar mijzelf toe? Ben ik dan niet opnieuw bezig me aan te passen? Die les heb ik al geleerd en dus....ik schrijf.

Over dat ik gelukkig ben, dat ik in de prachtmens Wanderer al jaren een hele dierbare vriend had gevonden en die vriendschap nu is aangevuld met een groter delen, twee mensen die hun harten openen en zielen die elkaar herkennen. Vrienden die elkaar leren kennen als partner en als minnaar, een sub en een Dom die voorzchtig samen de eerste stapjes zetten in een D's, en alles met hetzelfde gevoel....het is goed. Een rust, warmte en liefde die in alles doorklinkt. Geborgenheid en veiligheid die uitstraalt naar de ander...het is goed, kom terug bij jezelf en wees jezelf.