Ik dool in vergeten gevoelens. Zoekend naar houvast en dan zie ik haar. Ze kijkt me aan, haar blik zo bekend. Zo vaak gezien, zo vaak gevoel. Het stille zwijgen, het weten maar niet kunnen delen. Het voelen maar niet kunnen tonen. Het praten maar niet kunnen spreken. Het verlangen naar geborgenheid dat strand voor zij zich kan tonen.
Het gekwetst zijn dat vlucht voor ze opgemerkt wordt.

Soms vraag ik me af, wie is er voor wie gevlucht? Vluchtte zij toen ze de vleugels van bescherming voelde die haar voorzichtig omsloten? Wilde zij in staat blijven te kunnen vliegen uit angst aan de grond genageld te blijven?

Ik weet niet wat er verwarrender is. Volledig herinneren en bewust zijn van alles dat er is gebeurd, of ten dele herinneren en struikelen over de gaten die lijken te schreeuwen om gezien te worden. Wat me nog meer verward is oude pijn die ik me niet herinner, heb ik haar dan zo volledig geblokkeerd dat ze zich pas nu, na jaren, laat zien?
Had ze zich ook laten zien als niet…?
Waren die verloren klanken dan opnieuw tot leven gekomen?
Ik weet niet wie aan het dwalen is, zij of ik, of wij samen. Neemt zij mij aan de hand in plaats van ik haar. Toont zij mij pijn daar waar ik haar altijd heb afgeschermd voor pijn. Wil zij mij vertellen wat ik dacht te weten en juist zij laat me zien dat ik zoveel niet weet. Het lijkt een omgekeerde wereld te zijn geworden. Waar zij de open deur is naar het volledig herinneren en voel ik de angst en onzekerheid. Wil ik dat wel? Kan ik dat wel?
Wiens pijn is eigenlijk sterker, haar pijn of de mijne? Is dat wat ze me wil laten zien?
Dat ik me net zo goed in de steek gelaten voelde alleen dat wist te verbloemen met rationaliseren?
Of ben ik het die vluchtte en liet ik haar in de steek?

Ik herinner me alleen nog maar het moment, het moment dat zij al haar pijn toonde en wilde delen en daarna de leegte. En nu vraag ik mij af….klopt mijn herinnering?
Was de leegte het gevolg van een vluchten? Of was de leegte de reden tot vluchten?

De herinnering blijft onvolledig en ik weet niet of ik de moed heb deuren te openen om haar volledig te krijgen.