Soms slepen de dagen me gewoon mee, ik heb geen tijd om stil te staan bij alles dat speelt en gebeurt. De dag neemt me mee, dagen worden weken.

Mijn dagen zijn gevuld met dingen die energie kosten en me soms het gevoel geven dat ze me slopen. Een lichaam dat me af en toe in de steek laat, kinderen die met hun eigen emoties overhoop liggen en een vader hebben die hen in de steek laat, een partner die steun nodig heeft, een ex die mijn leven binnenwandelt als nieuwe schoonzus. Geen tijd of ruimte om ergens bij stil te staan, want de dag neemt me mee. Niemand die de dag even stop kan zetten, die de tijd stil zet, die me ruimte geeft om op adem te komen.

Het is een stroomversnelling die me meesleurt. Niet de eerste stroomversnelling want af en toe lijkt het of ik in mijn leven van de ene stroomversnelling in de andere wandel. De rustige periodes ertussen zijn meestal van korte duur.
Het lijkt of ik ver verwijderd ben van delen in mezelf waar ik me ook prettig bij voel. De rust volledig opgaan in het mezelf zijn bijvoorbeeld, de prikkeling van geprikkeld zijn. Niets raakt me momenteel, een grauwe kleur bepaalt de omgeving. Hoe dit te doorbreken? Ik weet het niet. Soms vraag ik me af of het teveel gevraagd is te verwachten dat een ander je helpt met dat doorbreken, dat je partner ziet waar je behoeftes liggen. Dat je behoeftes in een relatie uit meer bestaan dan de gangbare zaken, maar energie om dat hem duidelijk te maken is er niet meer. Ik heb het al zolang gedaan en ik kom telkens op eenzelfde punt terug. Het punt waarop de dag me weer meeneemt, gebeurtenissen een aaneenschakeling volgen en ik meer energie in anderen steek dan in mijzelf.

Natuurlijk kun je dan zeggen dat ik iets verkeerd doe, en waarschijnlijk klopt dat ook, maar ook dat doorbreken is weer zoiets. Ik kan tegen de kinderen niet zeggen dat ik er soms eventjes niet ben, alhoewel ik vandaag diverse keren dat wel heb gedacht. Maar zij hebben feitelijk alleen maar mij, en mijn partner die nu vrijwel niet aanwezig is, om op terug te vallen. Naar wie zouden zij anders moeten.

Moedeloos word ik er soms van. Waarbij ik merk dat ik minder kan hebben van de mensen om me heen. Ik ben niet in staat om te praten en aan te geven wat er allemaal in mijn leventje en gevoel speelt, ik kan dus ook niet van anderen verwachten dat ze hierin er voor mij zijn. Dan moet ik ook daarin iets doorbreken wat me zo moeilijk afgaat. Ik sluit dan eigenlijk gewoon de deur, ben een poosje voor niemand bereikbaar. Die deur gaat vanzelf wel weer open.