Wanneer ik om me heen kijk naar de beleving van bdsm bij anderen dan kom ik tot de botte conclusie dat in de procedures en regels die gebruikt worden het grootste struikelblok van bdsm relaties en belevingen schuilt.

Ongetwijfeld maak ik met deze conclusie me niet geliefd. Want het ‘bdsm wereldje’ hangt aan elkaar van ongeschreven wetten, standaard procedures en te volgen regels. Want dat is wat bdsm kenmerkt, wat een bdsm relatie kenmerkt.
Zonder regels geen kaders, zonder kaders geen bdsm verhouding. Waar blijf je als Dominant wanneer je geen regels kunt stellen? Waar ben je aan toe als sub wanneer je geen regels worden opgelegd?
Zonder regels geen straf, zonder straf geen bdsm.

Waar is het respect voor de Dom wanneer diens sub geen procedures volgt, wanneer deze de Dom niet naar behoren aanspreekt?
Hoe weet een sub zijn of haar plek wanneer er geen procedure is in het aanspreken van de Dom?
Zonder procedures geen duidelijkheid, zonder duidelijkheid is de bdsm geen echte bdsm.

Communicatie is een geweldig toverwoord dat uit de kast getrokken wordt om een ogenschijnlijke gelijkwaardigheid te tonen. Zou deze communicatie daadwerkelijk op gelijkwaardig niveau zijn en blijven gedurende de ontwikkeling en vorming van de D’s verhouding dan zouden aanzienlijk minder relaties stuk lopen.

Er worden beperkingen opgelegd aan de individuele ontwikkeling en het gezamenlijk delen zonder dat dit wordt opgemerkt, als het al wordt opgemerkt wordt er getwijfeld. Want wanneer je afwijkt van dit pad ben je dan nog wel serieus met bdsm bezig?
Wanneer ik mijn partner nimmer met Meester aanspreek, wanneer we geen regels hanteren binnen onze bdsm beleving en binnen onze relatie, wanneer er geen straf bestaat, wanneer wederzijdse grenzen worden gerespecteerd en niet één de ander leidt maar we ons beide laten leiden door de verlangens, behoeftes en gevoelens van de ander zonder die van ons zelf opzij te zetten of te negeren. Zijn we dan nog wel met bdsm bezig?

Ik ervaar het als bevrijdend. Door op deze manier bdsm te beleven, los van regels, los van procedures wordt mijn sub zijn gevoed en gestimuleerd. Ze groeit met ongelooflijke snelheid, ze vertrouwt op zichzelf en weet dat niet alleen daar de kern ligt maar dit vertrouwen de leidraad voor de ander vormt. Regelmatig vraagt Wanderer aan mij: ‘Let je op onze grenzen?’ Niet omdat hij als Dom niet in staat zou zijn hierop te letten, maar omdat we gelijkwaardig zijn en blijven, ook binnen de verhouding als Dom en sub.

Die gelijkwaardigheid geeft een andere beleving, wanneer we bdsm willen delen dan toont zich dat in een blik, een gebaar. Een twinkeling in de ogen, een verstilde glimlach, een brede grijns, een plagende opmerking. We zijn vrij om te volgen waar onze gevoelens ons brengen. Een vrijheid die in het volgen van regels en procedures wordt beknot en uiteindelijk zelfs afsterft. Wat dan wordt gezien als niet werken van de relatie en wisselwerking tussen twee mensen maar wat in mijn beleving de uitkomst is van de beperkingen die men zichzelf heeft opgelegd. Natuurlijk, dit is mijn persoonlijke mening, geen leidraad, geen ‘zo hoort het’, een conclusie gebaseerd op wat ik zie. Ik heb verschillende kanten meegemaakt. De kant van de regels en de procedures en de kant van het beleven zonder. In de laatste ligt een grotere vrijheid, meer voedingsbodem tot groei, misschien is dat wel wat onbewust velen niet aandurven of willen toestaan. Persoonlijke groei, samen groeien in je relatie.
Niet zoeken naar hoe je je relatie kunt invullen maar gewoon luisteren naar je eigen behoeftes, luisteren naar de behoeftes van je partner. Zien wanneer deze zich openbaren, ze beantwoorden omdat je weet dat daar de kracht van het beleven ligt. Beleven is delen, delen is beleven. Een beleven en delen dat is aangestuurd is aanzienlijk minder intens, sterk en passioneel dan een delen dat spontaan ontstaat.

Ik ben blij met de vrijheid die ik in mezelf ontdekt heb, met de vrijheid die Wanderer zichzelf kan geven en waar ik hem in kan stimuleren. Het heeft me na jaren twijfelen laten inzien dat ik in staat ben iedere gevoels impuls in mezelf te volgen en delen zonder dat hier aansturing voor nodig is.

Het is als een vogel die gekooid is, op vaste tijden eten en drinken krijgt, een bad neemt wanneer het bad wordt voorgezet, een truukje vertoond omdat het getraind is dit te doen met als beloning een snoepje, of als straf het niet krijgen van het snoepje. Een gekooide vogel kent de vrijheid niet van de vogel die vrij vliegt.