Geluidloze klanken vormen een melodie, de uitwerking op mij is wisselend. Het ene moment neurie ik zachtjes mee en lijkt het of de klanken me van binnen vullen, een warm en tintelend gevoel. Een ander moment zijn de klanken te scherp, te duidelijk aanwezig, ik kan me er niet voor afsluiten. Als een melodie die ik niet horen wil, die zichzelf blijft herhalen en herhalen en ik op de achtergrond plaats. Weer een ander moment dans ik een onzichtbare dans op klanken die niemand hoort, ze zitten in mij. Het is de muziek in mij, een bijzondere composie van rust, verlangen, herinnering, onverwerkte pijn, hoop, herstellend vertrouwen, genezing en openstellen.

Openstellen voor mijzelf, eerlijk zijn tegenover mijzelf, me niet verstoppen voor wat ik tegenkom, niet mezelf veroordelen om wat ik voel, om waar ik naar verlang. En toch levert het soms een strijd op van binnen, kan ik verwonderd kijken naar mezelf. Ben ik dat wel? Die vrouw die weer vertrouwen aan het terugwinnen is, die zichzelf durft te laten zien, met haar zekere en onzekere momenten, haar pijn niet meer verbergt en haar energie weer kan laten stromen. Die vrouw die dapper stappen zet en mij meevoert. Soms verbaast het me hoe snel ik de basis in mezelf weer aan het terugvinden ben, natuurlijk realiseer ik me dat ook dat met vallen en opstaan gepaard zal gaan, maar ik weet ...als ik val, zijn er handen die me opvangen, en als ze me niet meer konden opvangen dan zijn ze er om me omhoog te trekken. Om me bescherming te geven, te troosten en zoveel meer.

Dat is wat waardevol voor me is, wat me de moed geeft om weer op te staan, de blauwe plekken van het vallen te negeren en met een glimlach door mijn tranen heen door te blijven gaan. Die handen, van bijzondere mensen, van vrienden en van hen die voor altijd een plek in mijn hart veroverd hebben...

Dat is wat de muziek maakt die ik hoor, waar ik in gedachten op dans. De melodie overstemt de pijn en het verdriet, ze laat me een horizon zien die ik uit het oog verloren was.