Het is lang geleden dat het me overkomen is, niet bewust van de impact waarmee ik in slaap gevallen was bevond ik me bij het wakker worden gelijk al in een situatie die mijn aandacht nodig had. Het stoorde me dat ik me niet goed kon concentreren op problemen die een oplossing nodig hadden, het was net of ik niet bij de kennis in mijn hoofd kon komen en de manier van denken die ik anders bij dit soort problemen gebruik altijd kan toepassen. Het storen ging over naar irritatie en ik voelde ook heftig emotionele reacties naar boven komen. Ik merkte dat ik me snel aangevallen voelde. Op het moment zelf constateerde ik het maar was niet in staat er iets mee te doen of het aan te geven. Wanderer merkte wel dat dingen niet lekker gingen en weet het aan de combinatie dingen: een nacht waarin ik heel diep gegaan was, vanuit de subgevoelens in slaap gevallen, een korte nacht en vanmorgen geen tijd om in alle rust weer terug op aarde te komen.

De rest van de middag wandelde ik mee met de dingen die kwamen maar beter werd het niet, soms voelde ik frustratie opwellen tot een niveau van bijna wanhoop. In mijn hoofd was het stil, niet de drukte van anders, maar de stilte klopte niet. Er was geen rust, verre van dat. Als ik een gedachte had kon ik die niet vasthouden, als ik iets wilde zeggen was ik het alweer kwijt voor ik het kon zeggen. Ik kon niet logisch en makkelijk nadenken.

Ergens kwam wel het besef naar boven maar ik kon het Wanderer niet vertellen, ik begon te vertellen, wist plotseling de woorden niet meer om het uit te leggen.

Uiteindelijk braken emoties door op een moment dat ik, in een klusje waar we mee bezig waren op zolder (de veilige plek waar we ook onze spelmomenten beleven) ik op mijn knieën ging zitten om iets vast te houden en daar ging het in mijn gevoel compleet mis. Alsof de bodem onder mijn voeten weg viel, in mijn hoofd klopte het niet, in mijn gevoel evenmin. In de subgevoelens werd iets verwacht, getriggerd door de houding van geknield zitten waarschijnlijk, maar dit klopte en paste niet en ineens was ik alle houvast kwijt. Ik begon te huilen, kon dat niet meer tegenhouden en nog was ik niet in staat om te vertellen wat er was.

Ik kon mezelf ook niet de ruimte gunnen om de emoties die er waren naar boven te laten komen, ik dwong mezelf de draad op te pakken van de dingen waar we mee bezig waren.

Later ben ik naar bed gegaan en vrij snel in slaap gevallen, in mijn slaap keerde ik weer terug van de plek waar ik eigenlijk nog was en kwam de balans terug. Pas vanavond kon ik aangeven wat er mis was, ik was niet volledig teruggekeerd uit de subgevoelens, en vermoedelijk ook de subspace, in die gevoelens ben ik in slaap gevallen en vanmorgen was er te weinig ruimte om eerst terug te komen in de balans die nodig is om ‘gewoon’ te functioneren. Dat functioneren werkt wel alleen het kost heel veel energie en het is vreemd en vermoeiend om telkens te merken dat je er wel en toch ook weer niet bent. Dat dingen je ontglippen in je hoofd, je moeite hebt met concentreren, de meest simpele oplossingen niet meer kunt bedenken.

Waarom schrijf ik dit?

Omdat ook dit iets is dat gewoon bij de beleving hoort. We hebben er vanavond over gepraat, is er iets fout gedaan? Nee dat niet, de diepte van de impact is niet bewust door ons meegenomen. In de automatismes en mechanismes die ik mezelf door de jaren heen aangeleerd heb lijkt het alsof ik er alweer ben, dat maakt het moeilijk voor Wanderer om doorheen te prikken en te zien wat er speelt. Nu is het iets dat we weten, waar we een volgende keer rekening mee kunnen houden en het heeft het gevoel en de herinnering aan het moment zelf niet beïnvloed. Die was weer bijzonder, en bijzonder mooi, bijzonder intens, onbeschrijflijk mooi.