Brokstukken
Als het licht wordt kijk ik om me heen, ineens lijken dingen te zijn veranderd. Er is geen zekerheid meer, geen duidelijkheid.
Waar sta ik eigenlijk? Is dit wel mijn gevoel waarin ik nu ben?
Ik zie de chaos, alsof er een flinke storm heeft gewoed. Sommige dingen zijn gebroken, stukjes verleden liggen in scherven op de grond.
De spiegels met dromen zijn dof uitgeslagen, ze weerspiegelen bijna niets meer. Slechts een zwak straaltje licht weten ze nog terug te kaatsen.
Het is stil terwijl de zon met haar stralen de puinhopen streelt.
In de verte zie ik een figuur, verdwaasd kijkt ze om zich heen.
Is dit het dan? Is dit de duidelijkheid? Ze weet niet wat ze ermee kan.
In haar handen een blinddoek, althans...het deel dat er nog van over is. Ze houdt het voor haar ogen, alsof ze zo de zonnestralen wil tegenhouden. Haar gezicht krijgt een vreemde gloed door het vervormde licht dat op haar gezicht valt. Ze kijkt me aan, zwijgend, maar haar gezicht spreekt boekdelen voor me.
Ik dwaal verder. Onuitgesproken woorden liggen naast uitgesproken waarheden, dromen liggen naast scherpe afspiegelingen van de werkelijkheid.En ik vraag mezelf af, klopt wat ik zie met de realiteit? Welke realiteit zie ik nu eigenlijk? Jouw woorden zeggen mij iets anders dan de betekenis die ze voor jou hebben. Daar waar jij denkt orde in de chaos te hebben gemaakt heb je deuren gesloten die half open stonden. Waar een wankele basis gegroeid was is nu niets meer.
De stilte lijkt zwijgend in te stemmen met het denken, voelen probeert wanhopige zijsprongen te maken maar struikelt voortdurend over de brokstukken.
MisTique
18 oktober 2005