In het beleven wordt het samensmelten van de verschillende delen steeds duidelijker. Het is niet alleen één facet dat eruit wordt gelicht, alle facetten worden aangesproken. De sub en de masochiste zijn tegelijk aanwezig, het Duivelinnetje en het kleine meisje halen beide genot uit de beleving op hun eigen manier. Er zijn geen verwachtingen. Er wordt niet van mij verwacht dat ik mij gedraag op een manier die zou passen bij een beeld van bijvoorbeeld de sub. Er wordt niet aangestuurd naar uitingen, er is een wisselwerking tussen de verschillende stukjes in mij en de verschillende stukjes in Wanderer. In het begin was die wisselwerking tussen specifieke kanten. De sub en de Dom, de masochiste en de Sadist, etc
Nu kan het meisje ook de weg vinden naar de Dom, plaagt het Duivelinnetje de Sadist, geniet de masochiste van de aandacht van de Dom.

De beleving is hiermee oneindig breed geworden. We hoeven alleen maar de wisselwerking te volgen, deze leid ons en het is nimmer op voorhand te zeggen waar we uitkomen. Welk pad onze beleving zal bewandelen. Soms is dat het volledig opgaan in een facet, soms is het een volgen van de verschillende stukjes en hun diverse uitingen.
Altijd is het een verrassing, een thuis komen, een verademing. Zo te mogen delen, zo te mogen zijn, in en vanuit alle uiteenlopende stukjes in mijn mens zijn.