Balans is al langere tijd een soort sleutelwoord in mijn leven. Ik heb balans moeten vinden op verschillende fronten, soms ging dit gepaard met een (flinke) innerlijke strijd, andere keren lag de strijd vooral extern in de zin van opkomen voor mezelf. Ik heb gezien wat de waarde is van in balans zijn, pas nu voel ik hoe essentieel in balans zijn is. Ik kwam er vaak in de buurt maar wist instinctief dat ik nog een hele weg had te gaan. Inmiddels ben ik een stuk verder op die weg, dichter bij een volledige balans en toch is het iets waar ik aan moet blijven werken. In balans raken is een eerste stap, in balans blijven is een levenslang proces.

Binnen de beleving van mijn subgevoelens is de balans enorm stabiel, er hoeft niet voor te worden gestreden, de balans is er en laat zich niet zomaar in onbalans brengen. Dit heeft een wisselwerking op de rest van mijn persoontje, de rust en balans willen doorbreken op andere facetten van mijn zijn. Is er in die facetten dan geen rust en balans? Ten dele, maar niet optimaal. Daar waar ik aan de ene kant zie en voel dat ik dichter bij een volledige en stabiele balans kom, merk ik dat in andere kanten ik uit balans raak. Ik vraag me af of dit de uitwerking is van innerlijke rust, die me zachtjes influistert dat ik nog altijd de neiging heb mezelf te verliezen in ‘bezig ‘ zijn, een patroon dat ik heb overgehouden uit periodes dat ik emotioneel moest zien overeind te blijven. Ik ontwikkelde een invulling van de dag waarin ik iets van mijzelf kwijt kon, wat me iets gaf, waar ik iets uit kon halen. Nu kosten diezelfde dingen me bergen energie, ben ik al weken in strijd met mezelf om toe te moeten geven dat ik dingen moet gaan loslaten. Meer aan mezelf denken, meer tijd en ruimte voor mezelf creëren. Er zijn al veranderingen merkbaar, naast loslaten is er ook het inslaan van nieuwe wegen. Een studie die me meer mogelijkheden geeft te werken op manieren die dicht bij mijzelf staan, meer vrijheid en ruimte om te kunnen geven aan anderen vanuit mijzelf. Geen noodzaak om mijn hoofd boven water te houden maar bewust zoeken naar een invulling die me motivatie en inspiratie geeft, want dat ik op dat front iets mis is me wel duidelijk. Ik heb die voeding nodig, geestelijk, emotioneel en spiritueel. Zonder rust kan ik daar niet aan toe komen. Zonder los te laten en andere wegen in te slaan kan ik daar niet komen. Dus heb ik vandaag een, voor mij, moeilijke beslissing genomen. Weer iets losgelaten, afscheid genomen van iets waar ik vier jaar heel veel tijd, energie en veel van mijzelf in heb gestoken. Een project dat ik vanaf het begin heb zien groeien, waar ik stukjes van mijzelf in terug zie, bewondering en waardering voor mijn aandeel dat nu wordt uitgesproken. Het helpt me nog niet mee om afscheid te nemen en los te laten, ik voel nu vooral het verdriet om het hebben moeten maken van deze keuze. Los laten was niet wat ik wilde, ik had nog willen vasthouden maar dan had ik mezelf voorbij gegaan en uiteindelijk had dat zijn tol geëist. Het blijft moeilijk, telkens weer die balans vasthouden.