Balans
Meestal voel ik mij in balans, voel ik de balans in mij. Natuurlijk slaat de balans wel eens door of ben ik teveel uit balans. Balanceren is een kunst op zich. Balanceren tussen de dagelijkse dingen en mijn eigen persoontje. Niet mezelf verstoppen in werk, niet mezelf volledig wegcijferen als moeder, niet mezelf teveel op de achtergrond plaatsen als partner.
Zelfstandig werkende vrouw, partner, minnares, moeder zijn is al een meer dan fulltime baan die om flink wat management capaciteiten vraagt. De sub komt daarbij nogal eens in het gedrang, en het grote nadeel is...dat zij niet zo snel die aandacht voor zichzelf opeist. Daar waar de zelfstandige vrouw zegt, zo en nu ben ik aan de beurt., wacht de sub af.
Afwachten brengt haar niet altijd waar ze behoefte aan heeft, dus is en blijft het zoeken naar de balans. Dat brengt me bij de volgende gedachte..hoe zouden mensen dat dan doen in een 24/7 bdsm relatie? Ik zie het voor mezelf altijd als dat de bdsm 24/7 in mij zit. Het is niet een kwestie van een knop omdraaien, het is niet of/of. Het is en/en, en daar zit soms ook het probleem. Want beide vraagt veel van je partner en vraagt veel van creatief vermogen om ruimte te maken voor dat stukje in jezelf.
Die ruimte heb ik mezelf de laatste week weinig gegeven en dat was te merken, ik was sneller in onbalans. De rust die bdsm me kan geven was er niet, de wisselwerking die dat heeft op mijn totale persoontje was er ook niet. Mijn/Ons leven wordt momenteel bepaald door de wisselende diensten waarin mijn partner werkt, sommige dagen leven we volledig langs elkaar heen. Door zijn veel afwezig zijn wordt een groter beroep gedaan op mijn management capaciteiten. Kinderen en huishouden komen volledig op mij neer, als ik na een lange dag eindelijk even rust heb ben ik alleen en wordt het verlangen naar nog sterker en heftiger.
Die ene dag dat mijn partner dan thuis is wil ik geen druk uitoefenen, en toch...diep in mijn hart wil ik dat hij dat zelf aanvoelt. Dat hij merkt en weet waar mijn behoeftes liggen. Dat hij het op kan brengen om ook tijd en aandacht aan mij te besteden. Maar ik weet dat je niet het onmogelijke van iemand kan vragen, een relatie is geven en nemen maar vooral ook accepteren en respecteren.
Niet dat dat makkelijk is, niet dat dat me geen eenzaam gevoel geeft, de balans is gewoon eventjes weg nu. Het is aan mij om daarmee om te gaan, om te kiezen hoe ik ermee om wil gaan, of ik het wel wil uiten. Nou ja hier dan om te beginnen, misschien maakt dat de stap makkelijker om het ook naar mijn partner te uiten. Zonder druk te leggen op hem, zonder te claimen.
Maar gewoon te kunnen zeggen..
ik mis het om Jouw sub te mogen zijn,
om me te geven aan Jou.
Om aan Jouw voeten te knielen,
om mijn ogen te sluiten,
Jouw handen te voelen op mijn lichaam.
MisTique
27 november 2005