Alle uitspraken laat ik me achter, want natuurlijk ken ik ze...'angst is een slechte raadgever'.
Klopt maar ik zoek geen raad, ik probeer mijn weg te vinden in mijn leven en ik wil daarin dicht bij mezelf blijven. Bij mijn gevoel, dat dát leven vaak gecompliceerd lijkt te maken neem ik voor lief. Alhoewel er momenten zijn dat ik alleen maar wil weglopen, ik zie mezelf in gedachten ook rennen, voel me in mijn gevoel een plekje opzoeken waar het me allemaal even niet kan raken.

'wat mooi is moet mooi blijven', de angst om verder te gaan dan een bepaald punt is groot, zo vaak raakte ik de mooie dingen kwijt. Kan ik niet beter stoppen als ze mooi zijn zodat de herinnering eraan ook alleen maar mooi blijft.

Het bekende loslaten om een nieuwe weg in te slaan blijft een stap die ik moeilijk vind om te zetten. Loslaten en afscheid nemen van iets nog voor het echt begon, een D's waar het fundament nog maar net droog was. Niet alleen ben ik de D kwijt, ook de vriendschap, het dagelijks elkaar spreken, al die kleine momentjes. Ze zijn weg. Een keus die goed is, omdat er teveel verwarring was om iets anders. Iets dat ik helemaal nog niet kan plaatsen, een deur die zomaar werd opengezet. Bij mij, bij die ander. Zo vertrouwd, zo bekend en toch ook zo compleet vreemden voor elkaar.

Ineens is alles dat vertrouwd was anders, zijn er onbekende paden bijgekomen waarvan ik niet eens weet of ik ze wel in wil slaan. Willen wel, niet durven is het goede woord. De angst om verder te gaan dan waar ik nu sta is immens groot. Dus blijf ik maar even stilstaan, probeer ik zicht te krijgen op de verwarring, op wat er nu eigenlijk gebeurd. Maar dat is iets dat weer niet echt te grijpen is, ik wil grip hebben en als ik iets niet heb momenteel is het grip. Alles gebeurt en overkomt me en het enige dat ik kan doen is iedere keer weer me afvragen....wat ga ik hiermee doen, welke keuze maak ik. Want niet kiezen is niet altijd een optie, niet springen maakt dat je blijft twijfelen of je boven een afgrond staat of dat er net onder je, buiten het gezichtsveld, een mooi waterplasje ligt dat je opvangt. Waar je veilig in haar armen neerkomt, ze je met haar warmte omarmt en zorgt dat je rustig kunt blijven drijven.