Soms lijkt het of in een dag meerdere dagen verstopt zitten. Als ik kijk naar de intensiteit, impact en heftigheid van dingen die vandaag, maar ook gister, voorbij gekomen zijn, dan is het niet zo vreemd dat ik het gevoel heb amper tijd voor mezelf te hebben gehad. Tijd om dingen nog eens voorbij te laten komen, te overdenken, over te schrijven.
Eigenlijk is deze hele afgelopen week er al één geweest waarin veel gebeurd is, op gevoelsniveau vooral, in mij.

Wat daarin duidelijk naar voren komt is de verandering in mij, andere manieren van omgaan met dingen, stabieler in mijn basis staan. Weten wat ik wil, wat ik niet wil. En toch, daar waar het één heel bewust zich aandient en wordt bekeken, is er het andere dat me ineens kan overvallen.

Gisteren waren Wanderer en ik samen boodschappen aan het doen, daarna tijd voor een kop koffie en een broodje, genieten van het mooie weer en de tijd voor elkaar. Toen we opstonden kwamen we langs een winkeltje met sieraden, het was al snel besloten om er even binnen te gaan kijken. Veel van de sieraden zijn halskettingen, en ondanks dat ik het vaak erg mooi vind is er veel dat ik niet kan dragen. Ik ben nog niet los van het verstikkende gevoel, er komen teveel emoties los en het dragen ervan moet toch een prettige ervaring zijn en blijven.
Ook speelde er nog iets anders mee, ik heb eerder al geschreven dat door negatieve ervaringen in het verleden ik niets om mijn hals en nek kon verdragen. Na jaren werd dat minder en in mijn vorige relatie kon ik daarin iets overwinnen en heb de stap gezet een halsbandje te dragen, ook kocht mijn toenmalige partner een sieraad voor me waarvan ik niet gedacht had ooit te durven dragen. Het vertrouwen dat ik had teruggevonden werd ook weer stuk gemaakt, het is nu niet belangrijk hoe of waarom dat is gebeurd, het heeft veel tijd gekost om het te verwerken. Het is heel ironisch dat de partner waarmee je het vertrouwen hebt teruggevonden dat ook weer stuk maakt, ik heb het dan ook ontzettend moeilijk gevonden om dat te plaatsen. Ook was ik boos, boos omdat opnieuw me iets was afgenomen, ik mezelf weer terugvond in pijn, geknakt vertrouwen, nieuwe wonden die samensmolten met oude wonden. Er zijn er zo nogal wat als ik het overdenk, ook wel ironisch eigenlijk. Dat trauma’s niet één keer voorbij komen maar soms nog eens, alsof ik daarmee gedwongen wordt om het goed te verwerken en het tweede trauma maakt dat ik niet anders kan dan eerst het eerste te verwerken. Maar nu dwaal ik af…

We waren door de winkel heen gelopen, de eerste keer waren er niet echt sieraden die me waren opgevallen. Wel een bijzonder mooi schilderij dat aan de muur hing, dat deed echt iets met mij, ook Wanderer was het niet ontgaan. We liepen het winkeltje voor de tweede keer rond, dit keer meer gespitst op wat ik wel en niet zou willen. Niet te grof, niet teveel kleur, niet te opzichtig, wel sierlijk en Wanderer wees iets aan. Ja…….dat was ‘m, typisch dat deze me de eerste keer niet was opgevallen. Natuurlijk moet ik wel weten hoe het aanvoelt dus vroeg ik of Wanderer me wilde helpen met de sluiting zodat ik kon voelen hoe het aanvoelde. Ik deed mijn haren omhoog en merkte niets van de impact die als een bom insloeg bij Wanderer. We rekenden af, babbelden nog wat met de verkoopster over het schilderij en buiten vertelde Wanderer wat het met hem had gedaan. Ik voelde me enorm naïef en tegelijkertijd heel erg blij, het feit dat ik me totaal niet bewust was geweest van de overeenkomst tussen het omdoen van dit sieraad bij mij en het vastmaken van de sluiting van een halsbandje betekende dat ik zoveel verder los was van mijn trauma dan ik door had. Bij mij kwam de impact pas een paar uur later, tegen die tijd was bij Wanderer de rust alweer teruggekeerd en hadden we elkaar kunnen steunen op het moment dat het nodig was. Ook liet het ons zien dat de grenzen die er zijn, want ja ook al schrijven we dat grenzen voor ons niet belangrijk zijn, er zijn wel degelijk grenzen maar dan zonder de behoefte of drang ze te verleggen. Dit liet ons zien dat gevoel hierin een eigen weg bewandelt, zij voelt aan wanneer de grenzen aan het verdwijnen zijn en ze haalt ons daarin soms in. Dit was zo’n moment.

Zonder het ons bewust te zijn heeft Wanderer mij zoveel meer gegeven dan alleen een enorm mooie halsketting. Naast het sieraad is er de symboliek, het versterkt in mij het gevoel van onze verbintenis als Dom en sub en daarmee de emotionele waarde. En dat zonder dat we ernaar gezocht hebben, sterker nog tot het moment dat we de winkel weer uitliepen waren we beide overtuigd dat de tijd voor zoiets nog lang niet rijp was. Hadden we die gedachte niet eens naar elkaar uitgesproken omdat we het zo vanzelfsprekend vinden dat dingen vanzelf komen als de tijd er rijp voor is. De tijd was er rijp voor, het volgen van en vertrouwen op ons gevoel heeft ons een heel mooi iets gegeven.